می‌خوام برگردم به تابستون. می‌خوام از این جهان خارج شم. می‌خوام بزنم زیرِ میز زندگی و همه محتویاتشو برعکس کنم پخشِ زمین.

اگه حرف نزنم می‌میرم، شما اینجا رو نخونده بگیر.

تنها نتیجه‌ای که تونستم برای آیندم بهش برسم اینه: تورو روزمرگی می‌کُشه. فرار کن از روزمرگی. فقط فرار کن.

دلم می‌خواد تو کاری عمرمو تلف کنم که تکرار نداشته باشه، نمی‌تونم تحمل کنم این همه کار و وظایف تکراری رو. من نمی‌تونم یه ماشین باشم.

تنها کاری که می‌تونم باش کنار بیام، اینه که یه برند با نظر و سلیقه خودم داشته باشم، که هر روز همه ایده هامو عملی کنم، که هر روز از ذوق بمیرم:))

واکنش جهان هستی و شمِّ واقع بینی‌م: 👍☺️

گاد، پیلیز منو تو یه چرخه‌ی مفید و تأثیرگذار برای جهان قرار بده. شاید در اون صورت بتونم خوشحال باشم.

مثلا ناسا، چطوره؟

یکم بیشتر از یکم مضحکه.

مثلا گاز زدن سیب‌های شرکت اپل، اون چطوره؟

عه سدیم کلریدش زیاد شد که.

چی مثلا؟ یه‌چیزی شبیه لایه اُزن. محافظ تمام جهان.