پسر، کاش این آدمیزاد احمق می‌توانست هرچه دلش می‌خواهد را بگوید. بدون زر زر های این مغز بیصاحابش.

جداً عصبانی و فشاری‌ام و می‌خواهم از مبل پرتش کنم*

مودم باز روی آن است که دلم می‌خواست یک بی‌کله ی -تماماً- برون‌گرا و اسکل و راحت و مجدداً برون‌گرای سگی می‌بودم و همانطور که دلم می‌خواست، مثل کوالا که به درختش می‌چسبد، به‌ت می‌چسبیدم.

مست ام، توجه نکنید عزیزان.

نانای نای

-

[و من دلم می‌خواست خانه‌ات باشم،که از خستگی‌هات به من برگردی..]

:)

+کلی حسِ عجیب دارم. ـ بذارش به پای پاییز. + پاییز که تموم شد! ـ ...

ـ یه وقتام جبر حکم‌ات می‌کنه، به زجرِ ناتوانی انجام هیچ‌کاری. + یه وقتا؟ آدمیزاد اصل‌اً اشرفِ مجبوراته...

مسخرست دیگه،چکنیم.