بعدِ هرگز و عمری، می‌خواستم بشینم پای داستان:))))))))))

و این، برای حرف زدن هم برقرار بود. دلم می‌خواست گوش‌هایم را بگیرم، فکرم را ببندم و چشم‌هایم را از صفحه بر ندارم؛ مبادا که حسش از دستم برود.

.

همیشه بیشترین میزان عصبانیتم زیرِ سر بی‌شرفی احترام نذاشتن به حریمِ شخصی آدم‌هاست.

خونم به جوش می‌آد، نمی‌دونم از عصبانیت باید چیکار کنم.

صدام از داد زدن می‌گیره و حرصم از اینکه تو عصبانیت گریه می‌کنم.

نکنید لطفا، نکنید.

کاش خودِ دیشب‌مُ فریز کرده بودم، حیف شد.

مردم، آدم را از زندگی زده می‌کنند. از اعتماد زده می‌کنند. از حرف زدن زده می‌کنند. از اینکه روزی چنلی زده‌ای و تراویدی، زده می‌کنند. زده می‌کنند. زده می‌کنند. زده... شمارا بخدا، بس نیست؟