[آدمیزاد یاد می‌گیره، فرار از دلتنگی رو هم یاد می‌گیره...]

اینکه چطور نشه وسطِ حرف‌هاش بره توی فکر و دیگه بیرون نیاد. چطور تو یه ویدیوی توضیح ریاضی ساده گم نشه.

یاد می‌گیره باباجان.

نه، انگار هیچ‌وقت نمی‌تونم درموردِ چیزهایی که منطقم درک‌شون نمی‌کنه حرف بزنم. نمی‌شه. همیشه یه دردی می‌مونه گوشه‌ی دل آدم، بابتِ همه وقت‌هایی که برای "چرا"ی بزرگِ فطرت‌ش، کاری از دست‌ش برنیومد. بابتِ هیچ‌وقت نفهمیدن اینکه "مگه چی‌کار کرده بودن"...

-

چی بگم والا.

حقیقتاً حس نمی‌کنم اینجانب بعد از عید بتوانم به زندگی عادی بازگردم.

خالد حسینی واقعاً شگفت‌انگیزه.

قرار بود امروز فقط کتاب‌ها رو تحویل بدم و برگردم، اما الان دوساعتِ تمامه که میخ‌کوب این قلم شدم.

این در حالیه که نه حوصله‌ی کتاب خوندن داشتم و نه می‌خواستم بعد از خطِ اول ادامه بدم:)))))