ـ pov: ساعت چهارِ صبحه، خیلی ریلکس داری توی راهرو قدم می‌زنی که یکهو از اندرونی‌ترین لایه‌های ته‌نشین شده‌ت که مُدام پس‌شون زدی، حسی بلند می‌شه «پسر،هیچ‌وقت تابحال این‌حد دلتنگ نبودم.» #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

آخرین پناه ، خوابیدن بود که خواب دیدن خرابش کرد.

جنان عزیزم برگشته. یکی از محدود «خوندنی»های اینجا.

اندریوم.

اگه تو کل ایران یه نفر رو قبول داشته باشم، اون سیدجواد ئه.

این داستان: وقتی بجای یه‌نفر دیگه میری جلسه‌ش که غیبت نخوره و از این کارهای انسان‌دوستانه، اما مث بز دروغ گفتن بلد نیستی و در ضایع‌ترین حالتِ ممکن شماره‌ی طرف[که الان خودت باشی] رو از رو می‌خونی، و درحالی‌که سعی می‌کنی از خنده گسسته نشی، با دیدن اینکه سیدجواد سخنرانه، نیشگون بچها رو نادیده می‌گیری و درست می‌شینی جلوی جلو که حتی پُرز قالی هم ننشسته. همه‌چیز عالیه تا اینکه یهو سخنران با دیدنت پشتِ بلندگو می‌گه عه، خانم فلانیییی هم هستن=)))) و تا آخر می‌شی ضرب‌المثل کل کلاس و مسئول اسم‌نویسی در به در دنبال کسی با این فامیل می‌گرده.

بدجور لو رفتیم کیومرث، بدجور.

می‌گه من خدای همه‌م، همه‌ی همه...

-

‌