چشم‌های قرمز و بدحال یک هفته‌ی اخیر، گویای اینه که انگار کم‌کم باید به کور شدن بی‌دلیل هم سلام کنیم بچها.

بهبه.

اما درِ گوشی بگم، بابت همون وقت کمی هم که این چندروز روی کتاب‌های خانم بلنددوست گذاشتم پشیمونم. قلم ناپخته و داستان خام. البته که باز نظر شخصی و این داستان‌ها.

نمی‌دونم غرِ فاخرانه چه شکلیه، ولی همون.

-

حالا که دارم از دور کتاب‌های خاک گرفته رو نگاه می‌کنم، انگار یکم- دوزِ خماری‌م زیاد بوده.

چقدر خوشحالم از این وضعیت.

و مشتاق برای شروع از کلاس اول.

خیلی هم عالی.

مدت زمان زیادی سر و کله زدن با درگیری‌های داخلی و احساساتِ متناقض و اضطراب و اورثینک و دلشوره و هزارتا کوفت و زهرِمار دیگه از من یه آدمِ خیلی «ممنون با خودم حلش می‌کنم»ی ساخته، متأسفم که تلاشت برای کمک رو قهوه‌ای کردم.