گوشِ شنوا بودن خیلی قشنگه بچها.

چقدر دل‌گیرم از این حجم والدین سمی که مثل مور و ملخ توی این جامعه‌ی نکبتی ریخته. چقدر حواس‌شون نیست و چقدر آسیب‌هاشون جبران ناپذیره. و چقدر من این وسط بیخود به جزئیاتِ این مسئله فکر می‌کنم.

کاش یک‌دهمِ مقداری که حرص می‌زنم، کاری از دستم برمیومد.

=)))درباره‌ی همه‌چیز همینطور.

[پشتِ صحنه: صاف وایستا وگرنه به مامان می‌گم گل کندی.]

وقتی با خودت درگیری:

محتوای این دیوار بیشتر از کل این هفته‌ی اینجا بود.

قبل‌تر بهم حس غربت می‌داد، اما الان بهم حس قدرت می‌ده. انگار وضوح نمودارِ تغییر آدمیزاد و قوی شدنش، کسایی‌ان که یه روز خیلی اهمیت داشتن و به بدترین شکل ممکن، رفتن. دیدن غریبه‌های آشنا اون اوایل شاید شبیهِ هم‌زدن رسوب تهِ سماور باشه، به‌هم ریختن نظمِ دونه‌های شربت، زیر و رو شدن قلب توی سینه، اما بعدِ یه مدت دیگه نه. فقط یه لبخنده که به خودت می‌گه پسر، چقدر بزرگ شدم. پس همینه زندگی.