دوکلمه درس می‌خونم و ساعت‌ها تو گنجور وِل.

کلماتت معجزه‌ست، آقای سعدی.

سید درست می‌گفت، هر آدمی باید توی زندگی‌ش یک‌سری چیزها رو همیشه داشته باشه. یک‌سری چیزها خمیر مایه‌ی وجودش‌ن. می‌گفت مثلا تو هرجا رفتی و هرچی شدی، شعر و ادبیات رو کنارت نگه‌دار. باید داشته باشی‌ش. حالا بگرد بقیه‌ی تیکه‌های پازل‌ت رو پیدا کن.

به‌نظرم این دستور می‌تونه واقعاً کمک‌کننده باشه.

تو بیو نوشته «عمرم رو عمرِت».

(:

اما در آخر، آدمیزاد بوی کسی که دوست‌ش داره رو می‌گیره.

و این جمله نه تشبیهه و نه استعاره.

در واقعی‌ترین حالتِ ممکن.

البته احتمالی هم هست که مغزش مدام براش توهم ایجاد کنه، ولی گمون نکنم اینقدر واقعی.