بنازم آقاصاحب.

نباید برای این توصیفات از شخصیت موردِعلاقه‌م بغض کنم.

از اول کتاب هِی منتظر یه دریچه‌م که برم تو و آقاصاحب رو بردارم برای خودم.

آقاصاحب بیا، امیر لیاقت تورو نداره.

یکی رو پیدا کنید که اینجوری ببیندتون.

_کُشتیار او شدم که بماند، گفت حکماً باید بروم. کُشتیار. #کلمه.

وضعیت طوری است که سرِ جایم یکذره هم تکان بخورم از دلدرد تجزیه شده‌ام و دارم به این فکر می‌کنم که چطور کلاس‌های این چند روز و کلی ریاضی نخوانده را قرار است پشتِ سر بگذارم. اما بله. همچنان،"یک زورو دست به مسکن نمی‌زند". به‌جایش کتاب می‌خواند. فرار، خوب ذهن آدم را گول می‌زند.

=)))))))باورم نمی‌شود.

تا اینجای زندگی‌ام یَک سوتی‌هایی داده‌ام که باقی عمر هرچه هم سرم بیاید می‌توانم بگویم نبابا، این‌که چیزی نیست.

داشتم درمورد گرمی کلاس‌ها حرف می‌زدم که یهو مدیر پا شد بره روی صندلی‌ش بشینه، و من در حالی‌که فکر می‌کردم بلند شده کولر روشن کنه، با هزار تعارف و رودربایسی جلوشو گرفته بودم که نههه الان گرمم نیستتت کلااا میگممم.