من سابیدم این مودِ احساسی که امشب سابیده مارو. عقل‌م کو.

دو چیز بود که در اردیبهشت از من گرفته شد: یکی توان خواندن برای امتحان و دیگری، توان خواندن برای امتحان ریاضی.

خواستم بگم نخوندن هم عجب عالمی داره، بیا و ببین.

حس قدرت.

بت-مم‌ی به بلندای آسمان.

اما من می‌تونم برای آلبوم «ابراهیم» بمیرم.

تمامِ امروز سعی کردم فرار کنم از این قطره‌های سمج بی‌خاصیت اما، چشم‌هاش بالأخره گوشه‌ی اتاق، ایستاده با فرم کنارِ پرده، رو به کاغذهای سیاه شده هر روزه، گیرم انداختن. «چه دانستم...من‌م اولین بارم بود...