حس قدرت.

بت-مم‌ی به بلندای آسمان.

اما من می‌تونم برای آلبوم «ابراهیم» بمیرم.

تمامِ امروز سعی کردم فرار کنم از این قطره‌های سمج بی‌خاصیت اما، چشم‌هاش بالأخره گوشه‌ی اتاق، ایستاده با فرم کنارِ پرده، رو به کاغذهای سیاه شده هر روزه، گیرم انداختن. «چه دانستم...من‌م اولین بارم بود...

مغزم تموم نشد، به‌جاش تبدیل شد به یه تانکر بزرگِ بو و صدا و تصویر. که انگار حالا قطره قطره، داره نشتی می‌ده و می‌گه تازه اول‌شه.

[آدمیزاد فراموش می‌کنه، مگه نه؟]

ولی چقدر آدم‌هایی که پیروِ قانون‌های خودشونن قابل احترام‌ان.