از امشب، نهمِ آذر چهارده صفر دو.

انقد پیاده خیابونا رو گِز کردم، که حالا علاوه بر دست‌هام دماغمم حس نمی‌کنم :)

پیاده روی صدر نشین فیوِریت‌هام می‌مونه، تا ابد.

یه دور دمِ خونه‌ی همه دوستان بیزی و ادا درآرِ درس‌خون هم مزاحم شدیم، اما از دم همگی منزل تشریف نداشتند.

بله خانوم قیف، که جمعه آزمون داری و پنجشنبه‌ت شلوغه هان؟

متأسفم واقعا.

انقدر که امشب عکس ندارم، خودش ثابت کننده‌ی پنجشنبه بودنش هست.

ساعت.

من دیوانه‌وار عاشق هدیه دادنای کوچک و گوگولی و نشونه‌دار و بی‌مناسبتم. ولی متأسفانه توسطِ سیلی از انسان‌های ادایی محاصره شدم که باعث میشن من از این کار خجالت بکشم و با وسواس دنبال هدیه‌های بافکر بگردم و بدین ترتیب کلا از این کارِ طاقت فرسا و کُشنده صرف نظر می‌کنم. نباشید لطفا اینجوری، نباشید✨

مثلا من ارزشمندترین هدیه‌ای که گرفتم یه خودکارِ کیان معمولیه :) انقد که این واسه من ارزش داره، کل زندگی‌م نداره.

امشب فوق العاده بیمحتوا و چرتم، ولی همچنان و همچنان همینه که هست.