انگار که به هوای مُلایم حساسیت داشته باشم. عطسه مرا سابید.

مامان‌بزرگ می‌گه اگه با هر عطسه یه صلوات فرستاده بودی روزی چهارتا تسبیح و تا الان هزار و خورده‌ای شده بود، امان از غفلت.

هشتگ ذهن مبتکر.

روزی که یاد بگیرم صاف راه برم/بشینم نصفِ فشارهای جسمی/روانیم برطرف می‌شه.

روی جسمش برو بیایی بود...

یه گوشه‌ی صحن تو غربت و نوای ضعیفِ روضه‌خون نشستم دارم شیر و کیک‌م رو می‌خورم و به این فکر می‌کنم که چقدر زود فراموش می‌کنیم. چقدر عادی به زندگی ادامه می‌دیم. چقدر منظم نفس می‌کشیم و می‌دونیم یک‌نفر همین ساعت‌ها، زیرِ دست و پای سی‌هزار نفر، با هزار و نهصد و پنجاه زخم...

همان که گفت. «شرمنده‌ام که هنوز زنده‌ام، انقدر عادی.

‌

_من‌و به خاطرت بیار...