یه گوشه‌ی صحن تو غربت و نوای ضعیفِ روضه‌خون نشستم دارم شیر و کیک‌م رو می‌خورم و به این فکر می‌کنم که چقدر زود فراموش می‌کنیم. چقدر عادی به زندگی ادامه می‌دیم. چقدر منظم نفس می‌کشیم و می‌دونیم یک‌نفر همین ساعت‌ها، زیرِ دست و پای سی‌هزار نفر، با هزار و نهصد و پنجاه زخم...

همان که گفت. «شرمنده‌ام که هنوز زنده‌ام، انقدر عادی.

‌

_من‌و به خاطرت بیار...

با ما که وقتی کسی سرش رو می‌ذاره رو شونه‌مون، نفس‌ها رو کوتاه‌تر می‌کنیم و مواظبِ هر حرکتِ کوچیک‌ش هستیم بِه از خلق جهان باشید بخدا. کم‌ایم و درحال انقراض.

اما من هنوز جدی جدی، واقعیت داشتن ماه رو باور نکردم. برای این دنیا زیادی شگفت‌انگیز نیست؟

من در مقابل چیزهای قشنگ همیشه دلم می‌خواد کاری انجام بدم. مثلا ماه رو لمس کنم، تورو ببوسم، و یا ابرها رو بغل کنم. واقعیت‌ش از اینکه در مقابل زیبایی‌ها کاری ازم بر نیاد چندان خوشم نمی‌آد. و شاید، بی‌نهایت بیزارم.