پسر نمی‌دونم، من ذاتا یک جسمِ متحرک بودم یا انقد محیطِ مدرسه را بر نمی‌تابم؟

عزیییزم آروووم تو بیو هم میزارم الان؛ ولی فقط می‌خوام توش پشه پر نزنه. من میدونم و شماها.

ای جان، چکنم مثلا؟ بیا وسططط

ندارم ندارم ندارم🚶‍♀💅 * با ریتم و هِد زدن

بهبه سؤالاتِ فلسفی✨

حقیقتش واقعا بهم کمک می‌کنه؛ وقتی هشت ماه پیشم رو با الان مقایسه می‌کنم، به وضوح اثراتش رو می‌بینم. برای همینه که نه تعداد ممبر برام مهمه و نه آنچنان نظرات و این اداهایی که چنل‌های ایتا درگیرشن. من اینجا خودمم و خودم، باهم کیف می‌کنیم، مست می‌کنیم، می‌نویسیم، عشق می‌کنیم، اشک می‌ریزیم و مرور می‌کنیم. هدفِ خاصی ندارم ولی از دیدن یه سری آدم که شبیهم‌ان و موندن پای اینجا، خوشحال میشم :)

:) :)) :))) :))))

پای این پیام می‌تونم ساعت‌ها گریه کنم.

دوستِ من، شاید اگه خودم پاک کرده بودم دردش کمتر بود. اینکه یه روز صبح، مثل اکثرِ اوقات، پاشی و چنلت رو باز کنی و طبق عادتت، بگردی لابه‌لای نوشته‌هات و عکس‌هات و آهنگ‌هات و زندگی‌ت، و بعد با خودت بگی "عزیزم:) چقد:) اینجارو:) دوست:) دارم:)" و بری مدرسه، خیلی عادی، و ظهر با حالی افتضاح، خسته و رو به موت، پخش شی روی تشک، و بعد از باز کردن گوشی‌ت، با صحنه‌ی "این گفتگو دیگر در دسترس نمیباشد." روبرو بشی؛.. می‌تونه تمام توان آدم رو بگیره. برای مدت‌ها. مدت‌هایی طولانی:)

درد، دردِ غلیظ.

کاش یادم میرفت. اه، لعنتی.

هاهاهاها * همراه هد زدن‌های فراوان