اویمن;
از یه تجربهی روایتگری کوتاه، اما دوستداشتنی. مرداد صفرسه.
هزارتا دلیل داشتم برای دیگه نرفتن، ولی تهش این بود که انگیزهم برای رفتن بخش مدرسه هنر بود. از مدرسه رسانهی خشک و بدقواره چی میشه روایت کرد؟ جز خمیازه پای سیستم.
اویمن;
اما درِ گوشی بگم، بابت همون وقت کمی هم که این چندروز روی کتابهای خانم بلنددوست گذاشتم پشیمونم. قلم
همین الان به یه پدیدهی ناشناخته برخوردم، مورد رهش امیرخانی رو مسخره کرده زیرش داره برای کتابای بلنددوست سر و دست میشکنه=)))) بس کن ایرانی.
آدمهای جدید هرچند هم خوب، قابل تکیه نیستن عزیزِ من. امیدی که زود بسته بشه، با کله میزندت زمین.