درد، دردِ غلیظ.

کاش یادم میرفت. اه، لعنتی.

هاهاهاها * همراه هد زدن‌های فراوان

بچها از مخاطب متن‌ها پرسیدین:) انکار نمی‌کنم، نه هرگز. معتقدم هیچ نوشته و شعر و یا حتی هیچ خطخطی هم بدون مخاطب و انگیزه نیست؛ قبلا مفصل گفته بودم در موردش. ریشه‌ی انسانه دوست داشتن، نخِ تسبیحِ وجودش... برای اهل حُب، اونی که با تک‌تکِ سلول‌هاش لمس کرده باشه این حقیقت رو، بدون گفتن من هم ملموسه که ریشه‌ی آدمی دربندِ این ادا اصول‌های مُضحک آدم‌ها نیست. اصلا نمی‌گُنجه تو این چهارچوب‌های خنده دار و سطحی. ورودی این وادی همه‌ی این حرف‌ها رو می‌گیره، می‌ریزه تو مخلوط کن و میزنه لابه‌لای جِرز دیوار! اینجا فرقی نمی‌کنه؛ اصل همون "چیزهایی هست که نمی‌دونی" عه :) و خلاصه که آره.

.

(:

[شاید به روم نیارم، ولی پوستِ نمونده رو لبم گویای همه‌چیزه.]