اما محرومید دوستان، کیومرث رو مود نیست

برای بیستُمین شب از آخرین ماهِ پاییز؛ #نوامیسِ‌اوی‌من :)

آقای سعدی نتانستنی*

10:09 . .

:)

من در حال تلاش برای پنهان کردن احساساتم:

متأسفانه متأسفانه زیاده حق بود.

- باید بهت بگم که، دارم حرفتو گوش می‌دم. گفتی سخت نگیر، و من مدت‌هاست دارم سعی می‌کنم. گفتی دست بردار از اذیت کردن خودت، بپذیر، بس کن این فشار رو. گفتم باشه، قول نمی‌دم، ولی باشه. گفتی مگه خودت چیکار کرده، چرا انقد توقع داری، ول کن این بیچاره رو، بپذیر که نمیشه، گفتم باشه دیگه، ولی حالا می‌خوام بگم تو نمی‌فهمی فلانی. من هرچی‌ام آسون بگیرم و بگم اوکی، مشکلی نیست عزیزِ من، تو حق داری که نتونی، تقصیرِ تو نیست که همچی اینجوریه، انقد از خودم عصبانی نباشم که چرا اذیتم می‌کنه، فلانی، باز نمیشه. سِر می‌شم ها، ولی کم‌کم وسطِ اون سر شدنه، می‌بینم یه جاییم درد می‌کنه. اونجا که چشم‌هاشو می‌بینم، اونجا که باید عصبی نشم بابتِ تک‌تک موجودات دوپای دورش، اونجایی که عطرش میاد، فلانی، می‌بینم دارم نمی‌تونم. هرچی سعی کنم بگم نه و برام مهم نیست و از خودم عصبانی نباشم، باز دلم می‌خواد یقه خودمو بگیرم و سرش داد و بزنم و بعد همونطور که اشک‌هاش از گوشه چشمش سقوط می‌کنن، بگم حقته و تا می‌خوره بزنمش. فلانی، از سومِ مهر که بهت گفتم باشه ولی قول نمی‌دم، هرروز ادای قول دادنو در آوردم، گفتم بهت قول دادم سخت نگیرم، ولی فلانی. قول نمی‌دم، قول ندادم،[نمی‌تونم].. ـ ــ درهمیات/بیست‌ویکمِ‌آذرچهارده‌صفردو/سین‌حانون/..

نَخون.