بسمه تعالی 📚موضوع بحث :تتمه بحثی که در شرائط مشتق اصولی داشتیم مبنی بر اینکه در برخی جوامد نحوی ،نزاع مشتق جریان دارد به شرط اینکه دو شرط را داشته باشد. الف‌: قابل حمل و جریِ بر ذات ب: با از بین رفتن وصف ،ذات از بین نرود. محقق خراسانی ره و دیگران برای اینکه جریان نزاع در برخی جوامد را تثبیت کند به یک فرع فقهی که مرحوم فخر المحققین ره در ایضاح الفوائد و شهید ثانی در مسالک مطرح فرموده، استشهاد کرده. 📖اما فرع فقهی: شخصی دو زوجه کبیره دارد که این دو زوجه به زوجه صغیره او شیر می‌دهند علی التعاقب. در اینجا وقتی زن اول شیر می‌دهد، زوجه صغیره میشود دختر رضائی ،اگر شیر از زوج باشد. ولی اگر از شوهر قبلی زن باشد میشود ،ربیبه زوج. 🔺تذکر :این مسئله اساسا در باب مصاهره و ورضاع مطرح شده . 📖زوجه اول حرام میشود چون با شیر دادن میشود مادر زن وهر مادر زنی بر شخص حرام است. صغیره هم در صورت دخول به یکی از زنها میشود، ربیبه ای که مادرش مدخول بها( چون اگر از زن اول شیر خورده و به زن اول دخول کرده که پُر واضح است،و اگر از زن دوم شیر خورد و زن دوم فقط مدخول بها شد. باز ربیبه ،ربیبه ای است که مادرش مدخول بها شده) پس موضوع میشود برای آیه ذیل. وَرَبَائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ مِنْ نِسَائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ . 📖اما حرمت کبیره دوم مبتنی بر مسئله مشتق است.که فردا توضیح کامل می آید. ۱۴۰۴/۷/۱۹ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: جریان نزاع مشتق اصولی در برخی جوامد و استشهاد محقق خراسانی ره و دیگران به یک فرع فقهی در باب رضاع. 📖در این فرع فقهی حرمت مرضِعه ثانیه را متفرع بر بحث مشتق کرده اند ،به این بیان که اگر ما قائل به اعم باشیم یعنی مشتق حقیقت در اعم از متلبس و ما انقضی عنه المبداء باشد،مرضعه ثانیه نیز حرام میشود. والا حرام نمی‌شود. 🔺البته این فرع را مرحوم علامه حلی مطرح کرده و فرزند ایشان به نقل از والدشان و مرحوم ابن ادریس ره قولِ به حرمت را نقل می‌کند و سپس علت را بیان می‌کند، که این دو بزرگوار در مشتق اعمی هستند و زوجه کبیره ثانیه به اعتبار گذشته صغیره میشود مادر زن و ام الزوجه..و ام الزوجه هم بر شخص حرام است.. ادامه ........ ۱۵۰۴/۷/۲۰ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: اقسام استعمال لفظ در لفظ را با ذکر مثال توضیح دادیم، در بین این اقسام چهارگانه سه مورد بلا اشکال امکان دارد . ولی قسم چهارم یعنی اطلاق لفظ و اراده شخص ،آیا امکان دارد یا خیر؟ پاسخ: مرحوم صاحب فصول می‌فرماید: این قسم امکان ندارد ،زیرا یا دلالت بر خودش دارد یا ندارد ، اگر دلالت کند لازم می آید اتحاد دال و مدلول وهو محال واگر دلالت نکند لازم می آید که قضیه محکیّه ما فاقد موضوع شود و این هم در واقع محال است چون تحقق نسبت بدون اطراف نسبت ( موضوع ومحمول) محال است. 📖محقق خراسانی ره به ایشان جواب داد .......... ۱۴۰۴/۷/۲۰ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: بررسی حکم زوجه کبیره اول و دوم و صغیره در فرعی که محقق خراسانی ره از ایضاح الفوائد نقل کردند ۱۴۰۴/۷/۲۱ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: در اقسام چهار گانه اطلاق لفظ و اراده لفظ، کدام یک از باب استعمال هستند؟؟؟ پاسخ:محقق خراسانی ره در اقسام اربعه در واقع قائل به تفصیل شده. دراطلاق لفظ و اراده شخص لفظ میگوید از باب استعمال نیست........ در مثل میگوید از باب استعمال است...... در نوع و صنف ابتداءََ میگوید از باب استعمال نیست اما در ادامه اثبات میکند که از باب استعمال میباشد........ ۱۴۰۴/۷/۲۱ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا افعال دلالت بر زمان دارند یا خیر؟؟؟ پاسخ به این سوال : دو نظر مهم در مسئله وجود دارد. الف: نحوی ها قائل هستند که فعل دلالت بر زمان میکند به گونه ای که دلالت بر زمان را جزء معنای افعال قرار داده اند. البته صاحب فصول ره این را پذیرفته اند. ب: نظر محقق خراسانی ره و مشهور متاخرین از اصولیین میگویند افعال هیچ گونه دلالتی بر زمان ندارند. ما هم یک نظری را به تبعیت از استاد بزرگوارمان آیت الله العظمی سبحانی حفظه الله بیان میکنیم. که افعال دلالت بر زمان دارند به دلالت التزامیه.البته با این فرق که ایشان در ماضی و مضارع این دلالت التزامیه را مطرح کرده ولی ما در امر و نهی هم دلالت بر زمان را به نحو دلالت التزامیه پذیرفتیم.اصل دلالت بر زمان، اما فور و تراخی از قرائن باید فهمیده شود ایشان امر و نهی را از مقوله انشاء دانست،ما عرض کردیم این باعث نمیشود که از فعل بودن خارج شوند. فلذا همه افعال را باید به یک چوب راند. ادله مشهور متاخرین اصولیین در مقابل نحوی ها را بیان کردیم. در صوت مفصل آمده ۱۴۰۴/۷/۲۲ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: تتمه پایانی بحث اطلاق لفظ واراده نوع و صنف،که آیا این دو از قبیل استعمال هستند یا خیر؟؟؟ محقق خراسانی ره در پایان با (و بالجمله)میفرماید: از دو زاویه به این نوع اطلاق میتوان نگاه کرد. اگر لفظِ ذکر شده در کلام متکلم را حاکی از نوع و صنف قرار بدهیم به این بیان که این لفظ بشود، لفظِ نوع، و نوع بشود معنا ومستعمَل فیه برای آن، اینجا عنوان استعمال محقق میشود ،چون هم مستعمَل داریم وهم مستعمَل فیه. اما اگر این لفظِ در کلام متکلم را فرد و مصداقِ کلّیِ نوع وصنف بدانیم و نوع و صنف را بر آن تطبیق کنیم و جنبه حکایت گری به او ندهیم اینجا از باب استعمال نخواهد بود. نکته: اطلاقات متعارفه از باب استعمال و حکایت است و ای چه بسا در برخی موارد مثل ( ضَرَبَ فعلُ ماضِِ) اصلا امکان انطباق و فردیت وجود ندارد بلکه قطعا جنبه حکایت گری و استعمال است.چون اینجا ضرب قطعا فعل ماضی نیست بلکه او را حاکی برای سایر افراد قرار دادیم.یعنی این شده لفظ نوع و نوع شده معنای آن. 📖مطلب دوم: آیا دلالت الفاظ بر معانی تابع اراده متکلم هست یا خیر؟؟؟ پاسخ در صوت....... ۱۴۰۴/۷/۲۲ https://eitaa.com/parvaei

(معلومات و ظرائف و لطائف قرآنی) جهت تنوع و تغییر مزاج و مذاق دوستان بحث☺️

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا نزاع مشتق در همه مشتقات جریان دارد یا اینکه در مسئله باید قائل به تفصیل بشویم؟؟؟ پاسخ به سوال : در اینجا چند قول وجود دارد. قول اول: نظر مشهور اصولیین که قائل هستند به جریان نزاع در همه مشتقات اصولیه از اسم فاعل گرفته تا اسم آلت مشتق از اطلاق کلام میرزای قمی ره در جلد ۱ صفحه ۱۵۶ تا ۱۵۸ این قول استفاده میشود که نزاع در همه جریان دارد..اگر چه ایشان مشتق را حقیقت در متلبِّس میداند. از کلام آخوند خراسانی ره و محقق خوئی ره و علامه مظفّر ره همین قول استفاده میشود 🔺تذکر :البته ما در مورد اسم زمان جداگانه بحث خواهیم کرد. که آیا اساسا نزاع مشتق در آن جریان دارد یا خیر. قول دوم: تفصیل فاضل تونی ره در الوافیه به نقل منتهی الدرایه،تفصیل خاصی را داده و شاید اساس طرح این مقدمه از ناحیه محقق خراسانی ره به خاطر تعریض به تفصیل ایشان بوده، نظر ایشان؛ اگر مبداء اشتقاق از ملکات باشد مثل مجتهد و طبیب، واگر از قبیل صنعت باشد(مثل نجار ،حدّاد ،نسّاج خیّاط ،بنّاء) ویا اگر از قبیل حرفه باشد(مثل تاجر،کاسب،بقال) در اینجا حقیقت در اعم میباشد. اما اگر از افعال باشد [مثل ضرب، واکل ،وشرب، قتل ،ونصر،] در اینجا حقیقت در متلبّس است. قول سوم: تفصیل صاحب فصول است بین اسم فاعل و صفت مشبّه ای که به معنای اسم فاعل و مصدری که به معنای فاعل باشد و بین سایر مشتقات مثل اسم مفعول و........ در اولی جاری ولی در اسم مفعول و بقیه جاری نیست. قول چهارم: تفصیل محقق نائینی ره بین اسم آلت و مفعول و بین سایرین..در اولی جاری نمیشود ولی در بقیه جاری است. ۱۴۰۴/۷/۲۳ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: تتمه بحث سابق (آیا اراده متکلم دخیل در معنای لفظ هست به گونه ای جزء یا قید معنا باشد یا خیر؟؟؟) آخوند خراسانی ره می فرماید: الفاظ برای معانی بما هی وضع شده اند و اراده لافظ از مقومّات استعمال است. استدلال آخوند :اینکه شما میگویید اراده دخالت دارد منظورتان مصداق اراده است یا مفهوم اراده؟؟؟ اگر بگوئید مصداق اراده دخیل است لازم می آید وضعِ همه الفاظ ،عام و موضوع له خاص باشد ،حتی در اسم جنس.. در حالی که شما این را قبول ندارید واین تالی فاسد را ملتزم نیستید. واگر مفهوم اراده دخیل باشد، لازم می آید وضعِ همه الفاظ عام و موضوع له عام باشد وما دیگر وضع عام و موضوع له خاص یا وضع خاص،و موضوع له خاص نداشته باشیم. نتیجه؛ پس اراده مستعمِل ومتکلم دخالتی در معنا ندارد. ان قلت: پس کلام خواجه نصیر طوسی و بوعلی که گفته اند دلالت تابع اراده هست رو چه میگوئید؟؟؟ قلت:منظور دخالت اراده در معنا نیست بلکه منظور دخالت اراده متکلم هست در دلالت تصدیقیه........ توضیح بیشتر در صوت.... ۱۴۰۴/۷/۲۳ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا برای مرکبات(جُمل) علاوه بر وضع شخصی موادّشان و وضع نوعی هیئت هایشان، وضع ثالثی هم وجود دارد یا خیر؟ یعنی در مثال [زید قائم] علاوه بر وضع شخصی در کلمه زید ،و وضع شخصی در ماده قائم(قیام)، ووضع نوعی در قائم به عنوان انه اسم فاعل، و علاوه بر وضع نوعی اعرابی زید به عنوان مبتداء و قائم به عنوان خبر، و علاوه وضع جمله اسمیه زیدقائم. وضع دیگری برای مجموع همه اینها (به وضع جداگانه ) داریم یا خیر؟؟؟ پاسخ: منفی هستش.اولا: چون نیازی به این وضع نداریم بعد از وفاء وضع های سابق به غرض. وثانیا:لازمه این وضع جداگانه تداعی دوباره معنا هستش ،در حالی که بیش از یک تداعی در هر استعمال نداریم. ۱۴۰۴/۷/۲۶ https://eitaa.com/parvaei