بسمه تعالی 📚موضوع بحث: بررسی حکم زوجه کبیره اول و دوم و صغیره در فرعی که محقق خراسانی ره از ایضاح الفوائد نقل کردند ۱۴۰۴/۷/۲۱ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: در اقسام چهار گانه اطلاق لفظ و اراده لفظ، کدام یک از باب استعمال هستند؟؟؟ پاسخ:محقق خراسانی ره در اقسام اربعه در واقع قائل به تفصیل شده. دراطلاق لفظ و اراده شخص لفظ میگوید از باب استعمال نیست........ در مثل میگوید از باب استعمال است...... در نوع و صنف ابتداءََ میگوید از باب استعمال نیست اما در ادامه اثبات میکند که از باب استعمال میباشد........ ۱۴۰۴/۷/۲۱ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا افعال دلالت بر زمان دارند یا خیر؟؟؟ پاسخ به این سوال : دو نظر مهم در مسئله وجود دارد. الف: نحوی ها قائل هستند که فعل دلالت بر زمان میکند به گونه ای که دلالت بر زمان را جزء معنای افعال قرار داده اند. البته صاحب فصول ره این را پذیرفته اند. ب: نظر محقق خراسانی ره و مشهور متاخرین از اصولیین میگویند افعال هیچ گونه دلالتی بر زمان ندارند. ما هم یک نظری را به تبعیت از استاد بزرگوارمان آیت الله العظمی سبحانی حفظه الله بیان میکنیم. که افعال دلالت بر زمان دارند به دلالت التزامیه.البته با این فرق که ایشان در ماضی و مضارع این دلالت التزامیه را مطرح کرده ولی ما در امر و نهی هم دلالت بر زمان را به نحو دلالت التزامیه پذیرفتیم.اصل دلالت بر زمان، اما فور و تراخی از قرائن باید فهمیده شود ایشان امر و نهی را از مقوله انشاء دانست،ما عرض کردیم این باعث نمیشود که از فعل بودن خارج شوند. فلذا همه افعال را باید به یک چوب راند. ادله مشهور متاخرین اصولیین در مقابل نحوی ها را بیان کردیم. در صوت مفصل آمده ۱۴۰۴/۷/۲۲ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: تتمه پایانی بحث اطلاق لفظ واراده نوع و صنف،که آیا این دو از قبیل استعمال هستند یا خیر؟؟؟ محقق خراسانی ره در پایان با (و بالجمله)میفرماید: از دو زاویه به این نوع اطلاق میتوان نگاه کرد. اگر لفظِ ذکر شده در کلام متکلم را حاکی از نوع و صنف قرار بدهیم به این بیان که این لفظ بشود، لفظِ نوع، و نوع بشود معنا ومستعمَل فیه برای آن، اینجا عنوان استعمال محقق میشود ،چون هم مستعمَل داریم وهم مستعمَل فیه. اما اگر این لفظِ در کلام متکلم را فرد و مصداقِ کلّیِ نوع وصنف بدانیم و نوع و صنف را بر آن تطبیق کنیم و جنبه حکایت گری به او ندهیم اینجا از باب استعمال نخواهد بود. نکته: اطلاقات متعارفه از باب استعمال و حکایت است و ای چه بسا در برخی موارد مثل ( ضَرَبَ فعلُ ماضِِ) اصلا امکان انطباق و فردیت وجود ندارد بلکه قطعا جنبه حکایت گری و استعمال است.چون اینجا ضرب قطعا فعل ماضی نیست بلکه او را حاکی برای سایر افراد قرار دادیم.یعنی این شده لفظ نوع و نوع شده معنای آن. 📖مطلب دوم: آیا دلالت الفاظ بر معانی تابع اراده متکلم هست یا خیر؟؟؟ پاسخ در صوت....... ۱۴۰۴/۷/۲۲ https://eitaa.com/parvaei

(معلومات و ظرائف و لطائف قرآنی) جهت تنوع و تغییر مزاج و مذاق دوستان بحث☺️

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا نزاع مشتق در همه مشتقات جریان دارد یا اینکه در مسئله باید قائل به تفصیل بشویم؟؟؟ پاسخ به سوال : در اینجا چند قول وجود دارد. قول اول: نظر مشهور اصولیین که قائل هستند به جریان نزاع در همه مشتقات اصولیه از اسم فاعل گرفته تا اسم آلت مشتق از اطلاق کلام میرزای قمی ره در جلد ۱ صفحه ۱۵۶ تا ۱۵۸ این قول استفاده میشود که نزاع در همه جریان دارد..اگر چه ایشان مشتق را حقیقت در متلبِّس میداند. از کلام آخوند خراسانی ره و محقق خوئی ره و علامه مظفّر ره همین قول استفاده میشود 🔺تذکر :البته ما در مورد اسم زمان جداگانه بحث خواهیم کرد. که آیا اساسا نزاع مشتق در آن جریان دارد یا خیر. قول دوم: تفصیل فاضل تونی ره در الوافیه به نقل منتهی الدرایه،تفصیل خاصی را داده و شاید اساس طرح این مقدمه از ناحیه محقق خراسانی ره به خاطر تعریض به تفصیل ایشان بوده، نظر ایشان؛ اگر مبداء اشتقاق از ملکات باشد مثل مجتهد و طبیب، واگر از قبیل صنعت باشد(مثل نجار ،حدّاد ،نسّاج خیّاط ،بنّاء) ویا اگر از قبیل حرفه باشد(مثل تاجر،کاسب،بقال) در اینجا حقیقت در اعم میباشد. اما اگر از افعال باشد [مثل ضرب، واکل ،وشرب، قتل ،ونصر،] در اینجا حقیقت در متلبّس است. قول سوم: تفصیل صاحب فصول است بین اسم فاعل و صفت مشبّه ای که به معنای اسم فاعل و مصدری که به معنای فاعل باشد و بین سایر مشتقات مثل اسم مفعول و........ در اولی جاری ولی در اسم مفعول و بقیه جاری نیست. قول چهارم: تفصیل محقق نائینی ره بین اسم آلت و مفعول و بین سایرین..در اولی جاری نمیشود ولی در بقیه جاری است. ۱۴۰۴/۷/۲۳ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: تتمه بحث سابق (آیا اراده متکلم دخیل در معنای لفظ هست به گونه ای جزء یا قید معنا باشد یا خیر؟؟؟) آخوند خراسانی ره می فرماید: الفاظ برای معانی بما هی وضع شده اند و اراده لافظ از مقومّات استعمال است. استدلال آخوند :اینکه شما میگویید اراده دخالت دارد منظورتان مصداق اراده است یا مفهوم اراده؟؟؟ اگر بگوئید مصداق اراده دخیل است لازم می آید وضعِ همه الفاظ ،عام و موضوع له خاص باشد ،حتی در اسم جنس.. در حالی که شما این را قبول ندارید واین تالی فاسد را ملتزم نیستید. واگر مفهوم اراده دخیل باشد، لازم می آید وضعِ همه الفاظ عام و موضوع له عام باشد وما دیگر وضع عام و موضوع له خاص یا وضع خاص،و موضوع له خاص نداشته باشیم. نتیجه؛ پس اراده مستعمِل ومتکلم دخالتی در معنا ندارد. ان قلت: پس کلام خواجه نصیر طوسی و بوعلی که گفته اند دلالت تابع اراده هست رو چه میگوئید؟؟؟ قلت:منظور دخالت اراده در معنا نیست بلکه منظور دخالت اراده متکلم هست در دلالت تصدیقیه........ توضیح بیشتر در صوت.... ۱۴۰۴/۷/۲۳ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: آیا برای مرکبات(جُمل) علاوه بر وضع شخصی موادّشان و وضع نوعی هیئت هایشان، وضع ثالثی هم وجود دارد یا خیر؟ یعنی در مثال [زید قائم] علاوه بر وضع شخصی در کلمه زید ،و وضع شخصی در ماده قائم(قیام)، ووضع نوعی در قائم به عنوان انه اسم فاعل، و علاوه بر وضع نوعی اعرابی زید به عنوان مبتداء و قائم به عنوان خبر، و علاوه وضع جمله اسمیه زیدقائم. وضع دیگری برای مجموع همه اینها (به وضع جداگانه ) داریم یا خیر؟؟؟ پاسخ: منفی هستش.اولا: چون نیازی به این وضع نداریم بعد از وفاء وضع های سابق به غرض. وثانیا:لازمه این وضع جداگانه تداعی دوباره معنا هستش ،در حالی که بیش از یک تداعی در هر استعمال نداریم. ۱۴۰۴/۷/۲۶ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: جریان و عدم جریان نزاع در اسم آلت و مفعول. 📖صاحب فصول ره و محقق نائینی ره در اسم آلت و مفعول قائل شده اند به عدم جریان نزاع مشتق اصولی. زیرا اسم آلت مثل منشار و مفتاح وضع شده برای دلالت بر قابلیت واستعداد..وچه ما استفاده بکنیم و چه استفاده نکنیم ،در هر صورت اسم آلت حقیقتا بر آن صدق میکند،در واقع ادعای ایشان بر میگردد به اینکه انقضاء در اسم آلت تصور ندارد.و وقتی انقضاء تصور نداشته باشد معنا ندارد که ما بحث کنیم که آیا اسم آلت بر (ما انقضی عنه المبداء )صدق میکند یا خیر؟ پاسخ محقق خوئی ره به ایشان را بیان کردیم.در صوت......... 📖در اسم مفعول هم یه چنین ادعایی وجود دارد..چون اسم مفعول وضع شده برای دلالت بر ذاتی که عمل وفعلی بر او واقع شده و وقتی اینچنین شد الشیء لاینقلب عما وقع علیه...در واقع اسم مفعول حالت انقضاء نداریم... پاسخ این ادعا را هم دادیم که در صوت آمده...... 📖ادعای صاحب فصول ره در صیغه مبالغه مطرح شد. پاسخ محقق خوئی ره به ایشان بیان کردیم ۱۴۰۴/۷/۲۶ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: علامات حقیقت و مجاز (علامات وضع) محقق خراسانی بعد از بیان حقیقت وضع و اقسام وانواع وضع، در این امر شروع به بیان علامات وضع نموده 📖اولین علامت: تبادر تبادر یعنی خطور معنی ،انسباق و سبقت گرفتن آن به ذهن به مجرد شنیدن لفظ بدون اعتماد به قرینه ای. ان قلت: برای جاهل که تبادر حاصل نمیشود .پس تبادر متوقف است بر علم به وضع ،چون اگر علم نداشته باشی تبادری حاصل نمیشود...از آن طرف هم علم به وضع را شما به تبادر میخواهید اثبات کنید این هم دور هستش... چون تبادر متوقف است بر علم به وضع و علم به وضع هم متوقف است بر تبادر. قلت: در اینجا موقوف با موقوف علیه مغایر است ولذا دوری لازم نمی آید..چون آن علمی که تبادر متوقف بر آن است ،علم اجمالی میباشد. ولی آن علمی که متوقف است بر تبادر ،علم تفصیلی میباشد. 🔺این مطلبی که در رفع غائله دور بیان کردیم زمانی است که مراد از تبادر ،تبادر عند المستعلِم باشد یعنی شخصی که دنبال دانستن وضع است از طریق تبادر خودش. اما اگر مراد از تبادر،تبادر عند اهل المحاوره باشد..قطعا دوری لازم نمی آید.چون علم به وضع متوقف است به تبادر آنها، ولی علم آنها که متوقف بر تبادرِ من نیست.بلکه علم آنها از یه طریقی حاصل شده که ارتباطی با من ندارد. ۱۴۰۴/۷/۲۷ https://eitaa.com/parvaei