در دنیای هنر، علم، صنایع و حتی مشاغل کوچه و بازار هم تعداد کمی بندباز را می‌شود دید که کارشان را جدی می‌گیرند و به آن عشق می‌ورزند اما تا دلتان بخواهد دلقک وجود دارد. دلقک های دنیای شبه هنر، دلقک های دنیای شبه علم و دلقک های زندگی روزمره. من اما می‌خواهم بندباز موسیقی سرزمینم باشم -علینقی وزیری

3:30

بهارا بنگر این خاک بلاخیز که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز بهارا بنگر این صحرای غمناک که هر سو کشته‌ای افتاده بر خاک بهارا بنگر این کوه و در و دشت که از خون جوانان لاله‌گون گشت بهارا دامن افشان کن ز گلبن مزار کشتگان را غرق گل کن میان خون و آتش ره گشاییم از این موج و از این طوفان برآییم دگر بارت چون بینم، شاد بینم سرت سبز و دلت آباد بینم...

بهار آمد گل و نسرین نیاورد نسیمی بوی فروردین نیاورد چرا در هر نسیمی بوی خون است؟ چرا زلف بنفشه سرنگون است؟ چه آفت راه این هامون گرفته‌ست؟ چه دشت است اینکه خاکش خون گرفته‌ست؟ مگر خورشید را پاس زمین است؟ که از خون جوانان شرمگین است... بهارا تلخ منشین، خیز و پیش آی گره وا کن ز ابرو چهره بگشای بهارا شور شیرینم برانگیز سزار عشق دیرینم برانگیز هنوز اینجا جوانی دلنشین است هنوز اینکا نفس ها آتشین است اگر خود عمر باشد، سر برآریم دل و جان در هوای هم گماریم به نوروز دگر، هنگام دیدار به آیین دگر آیی پدیدار...

آرام روی برف های سفت گورستان ظهیرالدله قدم می‌زنم بی آنکه کفشم در زمین فرو برود و رد پایی از من بماند. به قبر های دوستانم می‌نگرم و فکر می‌کنم من نیز پس از مرگ اینجا خواهم بود. همچنان بدون اینکه رد پایی از من روی برف باقی بماند قدم می‌زنم و می‌اندیشم رد پایی از این تلاش پنجاه ساله ام در ذهن تاریخ موسیقی ایران مانده‌است؟ نمی‌دانم. دیگر زیاد هم برایم مهم نیست. اما این را خوب می‌دانم که در زندگی با تمام نیرو کوشیدم تا انسان را رعایت کنم. -ابوالحسن صبا پ.ن: استاد صبا در مدرسه‌ی موسیقی استاد وزیری تحصیل کرد، در ارکستر ایشون ساز زد و بعد ها خودش مدرسه‌ی موسیقی ساخت و شاگردان بسیار بزرگی پرورش داد که هر کدوم رو اگر از هنر ایران حذف کنیم به موسیقی امروز نمی‌رسیم. ایشون در زمینه‌ی موسیقی نواحی ایران خیلی تحقیق کرد و بخش های از موسیقی نواحی رو در کتاب ردیف خودش وارد کرد، در رادیو استعدادیابی برگزار کرد، آهنگسازی کرد، با اصلاح ردیف میرزاعبدالله تونست موسیقی باستانی ما رو حفظ کنه، ساز سنتور رو احیا کرد و همون‌طور که گفتم، بهترین شاگردان رو پرورش داد: فرامرز پایور، حسین تهرانی، همایون خرم، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسن کسایی، جواد معروفی، فرهنگ شریف، فرهاد فخرالدینی و غلامحسین بنان. استاد صبا سال ۱۳۳۶ به خاطر مشکلات قلبی از دنیا رفتند. ولی در مورد این اتفاق، حسین تهرانی بیان بهتری داشت: استاد صبا هیچ وقت نمیره. هر صدایی که از موسیقی ایرانی در آینده به گوش برسه، صدای ساز استاد صباست!

0:53