6:20 روزی که تهران بمباران شد، یه جورایی همه از جایی که بودن متواری شدن. سرشار از سکوت بود تهران. اصلا لازم نبود عجله کنی. نه چراغی نه چیزی. همین شکلی با دنده دو همینجوری آروم تو تهران می‌چرخیدم. بعد دیدم یه طرف میدون نیست و یه سری خونه ها نیستن. من فکر کردم اینجا رو بیضایی آماده کرده بود برای فیلمبرداری چون بارون کمی بود و یه مهی هم می‌زد. بعد دیدم یه عده آدم سیاه پوش با ظاهر به مقدار متمول و لباس های شیک لای این آوار می‌چرخن انگار دنبال چیزی بگردن. قشنگ مثل یه صحنه‌ی فیلمبرداری بود. انگار اونجا کاشته بودنش که من ببینم. و همینجور که داشتم برمی‌گشتم شروع کردم اون قسمت اول آهنگ رو با سوت زدن. بعد یه اتفاق ناگواری افتاد و خانواده‌ی کیهان کلهر در میدان حر، پدر و مادر و برادرش متاسفانه از بین رفتن. تا خودآگاه وقتی تموم شد بالاش نوشتم سوگ و تقدیم کردم به کامران کلهر، برادر کیهان. -حسین علیزاده

همیشه به شاگردانم می‌گویم. شما والدینی دارید که ممکن روزی بروند، ممکن است با فردی در رابطه باشید که به هر دلیلی تمام شود، شاید فرزندانی داشته باشید که روزی بزرگ شوند و شما رو ترک کنند. ولی موسیقی شما را ترک نمی‌کند. دو نفر از بهترین دوستانم را در جنگ از دست دادم و بعدش خانواده‌ام را از دست دادم. آن زمان موسیقی تنها چیزی بود که کنار من بود و ستون اصلی خیمه‌ی زندگی من بود و من از این بابت خیلی سپاسگزارم. -کیهان کلهر

روی دست شب این خون کیه؟ این گل پرپر جوون کیه؟ تو سینه هامون آتیشفشونه این جوی خون از خون جوونه آسمون ابری، زمین سیاهه این خون کیه؟ این خون ماهه

پدرم گفته‌ است: قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست. پس زخمهایت را گرامی دار. زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است، اما تو در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد؛ و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست و نوشداروی عشق تنها در دستان خداست. دست بر زخمم می‌گذارم و گرامی‌اش می‌دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است. -عرفان نظر آهاری

راستی سلام. خوش اومدید.

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی