روی دست شب این خون کیه؟ این گل پرپر جوون کیه؟ تو سینه هامون آتیشفشونه این جوی خون از خون جوونه آسمون ابری، زمین سیاهه این خون کیه؟ این خون ماهه

پدرم گفته‌ است: قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست. پس زخمهایت را گرامی دار. زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است، اما تو در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد؛ و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست و نوشداروی عشق تنها در دستان خداست. دست بر زخمم می‌گذارم و گرامی‌اش می‌دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است. -عرفان نظر آهاری

راستی سلام. خوش اومدید.

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

بازگشت به دوره‌ی «صداشو کم کن همسایه‌ها نشنون»

1:57 آه از این قوم ریایی که در این شهر دو روی روز ها شحنه و شب باده فروشند همه باغ را این تب روحی به کجا برد که باز قمریان از همه سو خانه به دوشند همه؟

من فکر می کردم چرا پروردگار به بعضی‌ها درد می‌دهد، به نظرم همانطور که حضرت مولانا می‌فرماید خداوند، درد را می‌دهد تا آدم مهربان شود، قدر داشته‌هایش را بداند و بتواند مقاوم‌تر شود. این مقاوم شدن تواضع‌ آدم را بیشتر می کند و ارتباط‌شان را با هم نوع‌شان بیشتر می کند. این درد اگر چه تحملش سخت است اما می تواند نعمت هم باشد. همانطور که مولانا می فرماید: با درد بساز، چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم گر کشته شدی مگو که من کشته شدم شکرانه بده که خون‌بهای تو منم -علیرضا قربانی

3:18 پس از تو خانه خانه نشد، هوایم عاشقانه نشد، جنون مرا ندیده گرفتی در آن غروب سرد خزان تو را صدا زدم که بمان، ولی تو ناشنیده گرفتی پ.ن: فارغ از اینکه چه نقد هایی به خود آهنگ و اجرا و شعرش وارده، هیچ کس نمی‌تونه منکر احساس عجیب نهفته در خوانش این آهنگ بشه. شما فقط وقتی سوگ واقعی رو نسبت به عزیز ترین آدم های زندگیتون (خدایی نکرده) تجربه کرده باشید می‌فهمید از چی حرف می‌زنم.

من می‌کوشم قبل از اینکه هنرمند باشم، یک انسان باشم. سیگار نمی‌کشم، مشروب نمی‌خورم، با هیچ دودی انس و الفت ندارم، شبانه روز هشت ساعت می‌خوابم، کوهپیمایی می‌کنم و به میوه و سبزی می‌پردازم. البته اینها همه آموزه‌هایی‌ است که در سال ها یا از اساتیدم یا پدرم آموختم و همراه من بوده و خواهد بود. مردم بیش از حد به من لطف دارند. مردمی که صدای من رو می‌شنوند، مهمانان من هستند و من سعی می‌کنم با بهترین غذا ها -همونطور که جناب شکسپیر می‌فرماید موسیقی غذای روح است- از میهمانانم پذیرایی کنم. با ماهور، سه گاه، دشتی و غیره. من اعتقاد دارم موسیقی می‌تواند در تمام زندگی افراد جریان داشته باشد. به شرط اینکه موسیقی درست را در شرایط درست بشنوند. -محمدرضا شجریان