صدایت می‌زنم. به تماشا می‌آیی. انگشت روی صورتم می‌کشی، دقیقا انگشت اشاره‌ت را. زجه می‌زنم. پس می‌روی. صدایت می‌کنم: «بیا! اخم نکن!» این را گفتم که مبادا ندیده از کنارم رد شوی. تو مرا می‌بینی. صدایم را می‌شنوی. این بداهه ترین قصه‌ایست که می‌گویم. چیزی از بر نکرده‌ام. فقط صداست. صدای شیشه‌ای تمیز که تازه بر آن دستمال کشیده‌اند. می‌ترسی. پس می‌روی. صدایت می‌کنم. بیا! نترس! این زجه، زخمه‌‌ی ساز من است. آن طرف شیشه که باشی، از هر طرف نگاه کنی، وجهی از من است که تو را به خودت نشان می‌دهد. مراقب باش. این شیشه را به تو می‌سپارم تا راز ما سر به مهر بماند. تا روزی که آن را برای دیگران تعریف کنی. روزی که من شکسته‌ام و تو شنیده‌ای آن قصه را: قصه‌ی مکعب شیشه‌ای... -رضا موسوی

2:24

بچه ها، من اینجا یک سری نکته‌ی دیگه می‌بینم که لازمه بگم. چون اومده حرف قبلی من رو نقض کرده.

داستان اینه که موسیقی های اون زمان که اساتید ازشون شکایت داشتند اصلا تلفیقی نبود، به معنای واقعی غربی بود. یعنی فقط شعر فارسی داشت. و توی رادیو و تلویزیون داشت جای موسیقی اصیل رو می‌گرفت. پس اینجا چیزی ساخته شد به نام «انجمن شاهنشاهی موسیقی ملی» که نشست هایی برگزار می‌کردند و حرف هاشون رو انتقال می‌دادن به رادیو و تلویزیون.

و از همونجا رادیو و تلویزیون کم کم موسیقی غربی رو حذف کردند و موسیقی «تلفیقی» رو جایگزین کردند. یعنی چی؟ ردیف موسیقی ایران رو داره، ولی به سبک غربی اجرا میشه. این همون اجرای هایده و مهستی و غیره که من قبلاً مثال زدم. در واقع موسیقی تلفیقی مردم پسند گذشته به همت همین اساتید به وجود اومد و انجمن شاهنشاهی موسیقی ملی!

من حرفم رو پس می‌گیرم و از همینجا از روح اساتیدی که قبلاً ازشون صحبت کردم عذر خواهی می‌کنم.

بچه ها، اگر خوندید متن ها رو، برام بنویسید که نظر شما چیه؟ تلفیق کردن موسیقی ما با موسیقی غربی ایراد داره؟ یا باهاش موافقید؟

اگر از حد خودش رد نشه خوبه. یعنی می‌تونه خوب باشه بسته به مدل ساخت. سوال های عجیب می‌پرسی. ما که مثل خودت موسیقیدان نیستیم که نظر سازنده بدیم. - من با این نظر موافقم. یه جایی آقای قربانی گفته بود من هر چیزی که قشنگ باشه می‌خونم و اعتقاد دارم موسیقی تلفیقی می‌تونه خیلی قشنگ باشه. منم با این موافقم. منظورم اینه موسیقی غربی گاهی زیباست، ولی معایبی داره. موسیقی ایرانی می‌تونه با دارایی معنایی خودش به تکامل موسیقی غرب کمک کنه و این چیز قشنگی میشه. و در مورد جمله‌ی دوم، این چیزیه که مخاطب باید بگه. یعنی من و تو. کسایی که سازنده نیستن.

مخالفم احساس می‌کنم بعد از یه مدتی ممکنه باعث آسیب به موسیقی اصیل ایرانی بشه - یه نظر متفاوت. ممنون که گفتی. ولی موسیقی اصیل ایرانی مخاطب کمی داره. چون برای درک این نوع موسیقی شنونده باید از قبل آشنایی داشته باشه با ادبیات، ردیف (از لحاظ شنیداری منظورمه) و تکنیک ها. و عامه‌ی مردم درک این شکلی ندارن. با توجه به وضعیتی که می‌بینیم همچین چیزی روز به روز کمتر میشه. نظر کسایی که موافق هستن، موسیقیدان های موافق با تلفیق، اینه که این کار باعث بیشتر شدن مخاطب های موسیقی ایرانی میشه و یه جورایی باعث حفظ شدن این نوع موسیقی میشه.

https://eitaa.com/phoenix3629/621 از این جهت مخالفم که احساس می‌کنم اگر الان با موسیقی غرب تلفیق نشه، با همین شنونده‌های هرچند کم به روند خودش ادامه می‌ده اما در صورت تلفیق با سبک غربی ممکنه بطور کلی فراموش بشه یا آسیب جبران ناپذیری بهش وارد بشه - شاید همینطور هم باشه، ولی به نظر من یکی از قابلیت های یک موسیقی می‌تونه این باشه که مردم باهاش ارتباط بگیرن. فکر می‌کنم موسیقی ما با همه‌ی قابلیت ها توی این قسمت ضعف داره. و ضعف ها رو میشه با تلفیق پوشش داد، همون‌طور که باقی موسیقی ها انجامش دادن.

سلام دوست موسیقیدان نظر تخصصیی نمی‌تونیم بدیم ولی به نظر من می‌تونه موسیقی اصیل ایرانی اصیل بمونه بالاخره یه سری طرفدار و علاقه‌مند داره و در کنار اینها سبک موسیقیی با تلفیق از ایرانی و غربی هم باشه - دقیقا دوست من. می‌تونه جفتش باشه. ولی بعضیا اعتقاد دارن که وجود موسیقی تلفیقی اصل موسیقی ایرانی رو به خطر می‌اندازه. من نمی‌دونم واقعا این کار رو می‌کنه یا نه، ولی در کل به نظرم موسیقی تلفیقی گاهی زیباست.