بعد دو ماه دست خودمو به زور گرفتمو تمام سعیمو میکنم تا گوشه ای از روزمرگیمو حفظ کنم:)

راستش مدت هاست که از فکر کردن به آرزوهای بزرگ منصرف شده ام، چیزهای ساده ای میخواهم؛ خانه ای دنج و چوبی، آرامش شب، صدای باران، چای، تو و کتاب هایم:)

جدال بین گلبولای سفیدم و میکروب سرماخوردگی، چله تابستون:

در آخرین نامه اش نوشت: امیدواری ام، سخت ترین بخش از من است آنچنان سرسخت که گاهی از اینکه در من نمیمیرد، خنده ام میگیرد:)

ما از این هستی ده روزه به جان آمده ایم وای بر خضر که زندانی عمر ابد است...

ما پس از سوگ میخندیم تا رسم ققنوس شدن را، به جهانیان بیاموزیم.

آخرین روز از آخرین سال:)

فروغ فرخزاد واقعاً به چه درجه‌ای از درک و شعور رسیده بود که گفت: "دردی که انسان را به سکوت وا می‌دارد بسیار سنگین‌تر از دردی‌ست ک انسان را به فریاد وا می‌دارد! و انسان‌ها فقط به فریاد هم می‌رسند نه به سکوت هم.."

همچون قاصدکی سردرگم زورم به اجابت هیچ آرزویی نرسید:)

‏نمیدونم اولین بار کی بوده که واژه دلتنگی رو استفاده کرده هر کی بوده واقعا کلمه مناسبی رو انتخاب کرده. دل واقعا تنگ میشه. مچاله میشه تو خودش؛ مثلا من دلم توی همون سه شنبه شب، صحن پیامبر اعظم، ستون بیست و یکی موند که آخرین دعای توسل و خوندیمو برگشتیم هتل و با خیال راحت خوابیدیم...

#چیزی‌نداشتم‌که‌بگویم؛گریستم‌...🖤 #غزه