کشتار عزاداران اربعین بدست ماموران بعثی در سال ۱۳۵۴ در اسفندماه ۱۳۵۴، یک سال پیش از انتفاضه اربعین، کربلا روزهای خونینی را پشت سر گذاشت. ماموران حزب بعث عراق با راه‌پیمانان اربعین برخورد خشونت‌آمیزی از خود نشان داد و چندین تن از عزاداران اربعین را به شهادت رساند. ساواک این واقعه را چنین گزارش داد: تاریخ سند: ۲۶ اسفند ۱۳۵۴ خیلی محرمانه موضوع: اعمال قدرت عراقی‌ها نسبت به شیعیان مقیم آن کشور یکی از ایرانیانی که برای دیدن پسرش که در نجف اشرف به تحصیل علوم دینی مشغول است به عراق مسافرت نموده و اخیراً به ایران مراجعت کرده است، اظهار داشته دولت عراق از تشکیل دسته‌جات عزاداری و عبور از خیابان‌ها و همچنین طواف حرم حضرت امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) در روز اربعین جلوگیری به عمل آورده که موجب خشم شیعیان گردیده و در نتیجه ضمن برپا شدن تظاهرات عظیمی، تظاهرکنندگان شعارهایی علیه دولت عراق داده‌اند که بدین لحاظ عراقی‌ها به شدت عمل دست زده و تیراندازی نموده که در نتیجه ۲۲ نفر کشته و عده‌ای زخمی و تعدادی نیز دستگیر و روانه زندان گردیده‌اند. ضمناً در جریان این وضع پنج فروند هواپیما به منظور ارعاب تظاهرکنندگان به پرواز درآمده است. ملاحظات جهت استحضار @PSRI_IR

گذری بر انتفاضه اربعین در سال ۱۳۵۵ 🔹اندکی پیش از قدرت‌گیری صدام حسین در عراق، حزب بعث برگزاری مراسم‌های مذهبی و برقراری موکب و پیاده‌روی به کربلا را ممنوع کرد و از سال ۱۳۴۸، محدودیت‌های گسترده‌ای در برگزاری مراسم مذهبی شیعیان به‌وجود آورد. این روند که شامل منع پیاده‌روی و برپایی موکب می‌شد، در سال‌های بعد هم ادامه یافت؛ اما در سال ۱۳۵۵، این منع با خشونت بیشتری اعمال شد. حتی در دهه اول محرم، مأموران بعثی، ماشین‌ها را تفتیش کردند، هر نوع وسیله متعلق به عزاداری مصادره شد و تعدادی از جوانان عزادار در شب عاشورا بازداشت شدند. برخورد خشن با عزاداران عاشورا، آتش زیر خاکستر بود. پس از مشورت با آیت‌الله سیدمحمدباقر صدر، اعتراضاتی که در معرض بروز بود، به اربعین امام حسین(ع) موکول شد. حتی برخی مراجع پیاده‌روی اربعین را واجب اعلام کردند. 🔹ساعت یازده صبح ۱۵ صفر ۱۳۹۷ق، برابر ۱۵ بهمن ۱۳۵۵، به عنوان تاریخ شروع تعیین شد. در روز موعود، جمعیت سی‌هزار نفره‌ای به قصد پیاده‌روی اربعین و زیارت سیدالشهدا(ع)، در حرم امیرالمؤمنین(ع) در نجف تجمع و بسوی کربلا حرکت کردند. 🔹با وجود مقاومت قوای نظامی، راهپیمایان به حرکت ادامه دادند و در مسیر، درگیری‌های پراکنده‌ای با پلیس شکل گرفت. از جمله در پنجاه کیلومتری کربلا، چهار نفر از مردم به شهادت رسیدند. زمانی که جمعیت به مسیب در حدود سی کیلومتری کربلا رسید، حکومت بعث با اعزام تیپ ۱۰ زرهی به جاده کربلا، دستور داد نظامیان راهپیمایی را رهگیری و در صورت لزوم تیراندازی کنند. هواپیماهای میگ بر فراز کربلا به پرواز درآمد و تانک‌ها، خودروهای زرهی و سربازان مسلح آماده آتش گشودن شدند. 🔹پس از محاصره راهپیمایی در منطقه خان النخیله، حدود ۲۰ کیلومتری کربلا، قوای نظامی وارد عمل شدند و مردان و زنان، جوانان و سالمندان را دستگیر کردند؛ هرچند شماری از طریق جاده‌های فرعی فرار کردند. در این مرحله، حدود ۱۶ تن شهید و هزاران نفر بازداشت شدند که از میان آنها هشت نفر اعدام و شانزده نفر از جمله سیدمحمدباقر حکیم به حبس ابد محکوم شدند. همچنین برای برخی افراد که از عراق خارج شده بودند، از جمله سیدمرتضی عسکری، سیدمحمدحسین فضل‌الله، شیخ محمدمهدی شمس‌الدین و شیخ محمدمهدی آصفی حکم اعدام غیابی صادر شد. 📸 تصویر: راهپیمایی اربعین در دهه ۱۳۴۰ @psri_ir

آقا سید مصطفی خمینی در کنار حضرت امام

#روایت 🗓 حاج آقا مصطفی خمینی در مشایه اربعین 🔹حاج‌آقا مصطفی به پیاده روی در مسیر کربلا بسیار علاقه‌مند بود و با پای‌برهنه حرکت می‌کرد. در آخرین اربعین عمرش که همزمان با بهمن ماه ۱۳۵۵ بود؛ حضوری حماسی داشت. اربعینی که با نظر علما حضور اعتراضی مردم نسبت به منع عزاداری از سوی حزب، رنگ دیگری یافته بود و با دستور صدام زائرین به خاک و خون کشیده شدند. 🔸امام خمینی آن سال‌ها در نجف در تبعید بودند و حضور حاج آقا مصطفیٰ خمینی در این راه‌پیمایی، تأییدی از سوی ایشان بر این حرکت به شمار می‌رفت. حاج آقا مصطفیٰ توانست از میان نخلستان‌ها خود را به کربلا برساند و غروب روز اربعین، دیرتر از زمانی که پیش‌بینی می‌شد، در کربلا دیده شد. خبر شهادت او در این فاصله به امام رسیده بود و مدّتی طول کشید تا روشن شود که او سالم به کربلا رسیده است. 🔹در این قیام آیت‌اللّه سیّدمحمّدباقر حکیم به حبس ابد محکوم شد. برخی از علما که توانستند از معرکه خارج شوند، به اعدام غیابی محکوم شدند.‌