مادر هم باید بگذرد، وگرنه گناهی که در حق او مرتکب شدم تا آخر به پای من قلاب می‌شود. می‌ترسم از اینکه بار را جا بگذارم، می‌ترسم... .

کبوتر سحر، بیا باهم کوله‌های اضافه را بیندازیم، آن بارهایی که وزنشان اسیرمان کرده و توان راه رفتن را از ما گرفته؛ بیا آنهارا رها کنیم بلکه شاید رسیدیم.. الهی که توانا باشیم.. -صراط بود که می‌گفت آنجا که راهی شدی، گاهی باید از بارهای اضافه بگذری تا برسی-

راست می‌گویی...شاید آن‌چیزی که باید با خود ببریم، تنها در دستانمان هم جا می‌شود... . در فکر صراط هستم.

رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا... «پروردگارا، بر ما صبر فرو ریز و گام‌هایمان را استوار بدار...» (سوره بقره، آیه ۲۵۰)

صبر صبر صبر

او به من گفت: «ذکر یعنی یادآوری همان چیزی که از فراموش کردنش می‌ترسی. پس متوسل می‌شوی، پس چنگ می‌زنی و با افکارت گلاویز می‌شوی، ذکر می‌گویی و می‌گویی و می‌گویی، مبادا یادت برود چه بودی، چه می‌خواستی و آنی که در سبب پیدا کردنش هستی، کیست. ذکرش را می‌گویی، و آرام می‌شوی... .»