مادرم، نورت را نشانم بده، خانه‌ت کجاست؟ بدجور دلم هوایت را کرده.

آغاز من تو بودی، خودت بودی، آغوش خودت بود، عطر خودت بود! با یک پاره از دامن‌ت، می‌شود در شعله‌ی نور پیچیده شوی. آخر مگر عترتت چیزی جز معجزه‌است؟

آغاز من همان یا فاطمة الزهرا، یا بنت رسول الله بود... .

۱۴۴۸/۲/۲۰ قمری ۱۴۰۵/۵/۱۳ شمسی {اربعین حسینی}

به قول آنه.. امان از اون آه. آه. از آن ماتم. و عجب.. از آن صبر.

از زینب زینب و کرببلا برایم بگو.

پریشب خیلی شب عجیبی بود حسین‌جان...خیلی عجیب. خواهر دوان دوان آمد، که برادر به کربلا برسد. خواهر نام برادر را نوشت، تا به نام زائر حسین خوانده شود. خواهر دوان دوان آمد... .

این آقا، توی قرعه‌کشی برای زائر امام حسین(ع) شدن، اسمش در اومد. خواهرش دوان دوان اومد خواهش کرد، گفت برادرم داره توی موکب خدمت می‌کنه، توروخدا براش صبر کنید. برادرش که اومد، با چشمای اشکین و صدای بغض‌آلود اومد. مثل اینکه اصلاً خبر نداشته که خواهرش، اسمش رو نوشته بوده. :)))

و امان از آن روضه‌ای که بعد از این صحنه‌های پر از عاشقی خونده شد، امان... .

نجوا کرد: عاشق حقیقی حسین، زینب است!

خانه‌های مزیّن شده با نام تو، طور دیگری «خانه»اند.

چقدر سرد است.