خیلی زیبا بود.

تنهایی را دوست دارم، یا بهتر است بگویم با آن بزرگ شده‌ام. شاید آنقدرها هم دوستش ندارم، شاید همخانه‌ایست که ناخواسته به آن وابسته‌ شده‌ام.

اصلاً رزق و روزی چیه و در چی خلاصه می‌شه؟ نیاز به یک عدد عارف یا فیلسوف که ساعت یک ربع مانده به سه بامداد برام توضیح بده*

چه فکر خوبی، ممنون ذهنم درگیر شد

متوجه می‌شم که ذره ذره، اون نور داره از من فاصله می‌گیره... .

چقدر دردناکه که انسان این ذره ذره هارو حس نمی‌کنه.

چرا تصمیم گرفتم انقدر آسوده باشم؟ چون آدما با سختی کمتر کنار میان، و با این وجود بازهم قرار نیست کسی فلسفه‌ی این عمل رو متوجه بشه.

گفتم شاید بهتره بزنم همه چیز رو خراب کنم و از اول بسازم. شاید در ماه گذشته تغییرات بیش از اندازه‌ای کردم و این ثبات اسمی، حالا کمی برام آزار دهنده شده.

چون اون هیولا دیگه نیست، ولی مدت زیادی مهمون خونه‌‌ی قلبم بود. شاید در حال حاضر، دارم از داخل خونه، از پشت پنجره‌ی کوچیکم که به روی جنگل باز شده، اون رو تماشا می‌کنم که داره برای خودش قدم می‌زنه.

زندگیِ مسالمت آمیز!

اما هرچه قدر گشتم، کمتر به نتیجه رسیدم. شاید بهتره فقط نما رو عوض کنم، بلکه از این حس و حال دربیام.