این جنگ را شما شروع میکنید اما پایانش را ما ترسیم میکنیم میدانید این جنگ یعنی؛ نابودی همه امکانات شما... حاج ‌قاسم‌سلیمانی

الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ كَمَالَ دِينِهِ وَ تَمَامَ نِعْمَتِهِ بِوِلاَيَةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ💚

شهید ابومهدی المهندس: ما معمولا در بحران‌ها به ذهنی سرد و قلبی گرم نیاز داریم. به‌محض اینکه برعکس بشود به هرج و مرج تبدیل خواهد شد.

و جعلنا من بین ایدیهیم سدا و من خلفهم سدا فاغشینهم فهم لا یبصرون..

امام صادق میفرمود الحمدلله الَّذی جَعَلَ اَعدائِنا مِنَ الحُمَقاء.. یعنی حمد و شکر اون خدایی که دشمنانِ ما رو از احمقان قرار داد... دشمن احمق ما شیعیان، کاری کرد که نسل دهه هشتادی و نودی درک کردن که چرا افرادی مثل شهید موسی صدر مُبَلِغ و تهییج کننده یِ مبارزه علیهِ اسرائیل بود.. کاری که ما در ۵۰ سال کار رسانه‌ای برای اثبات حقانیتمون در این جنگ برای نسل جدید نمیتونستیم کنیم، طی سه روز خود این احمق ها انجامش دادن :)

از برکات این فضا اتحاد دوباره‌ی ملت ایران، اومدن مردم وسط میدون و غربال منافقینه :))))

آره پسرم نگران نباش! ما مامان‌ها جنگ بلدهای خیلی خوبی هستیم :) از روز اولی که نقش جدید مادری رو پذیرفتیم، با خیلی چیز‌ها جنگیدیم تا به هدف اصلی‌مون برسیم. الانم فرقی نداره برامون.. برای زنده بودنِ امید توی خونه و خونواده، آشوب به دل، اشک به چشم و ذکر به لب بلند میشیم غذا درست میکنیم، لالایی میخونیم، قصه میگیم، خونه رو مرتب میکنیم، درس میخونیم، مطالعه میکنیم، بازی میکنیم و حواسمون هست که آب تو دل اعضای خونه تکون نخوره و پرچم امید و زندگی توی خونه بلند بمونه! مامان ها از همون اول یادمیگیرن قوی باشن چون همه‌ی نگاه و قوت قلبِ یه فسقلی مامانشه و همه جوره محتاج مامانشه.. مگه قوی بودن چیزی جز بلند شدن و زندگی کردن با وجود ترس، غم، اضطراب و دلهره‌ست؟

:)

برای اسراییل می‌دانی؟ نه اینکه به تو حق ندهم، راستش روی کاغذ معادلاتت نه تنها غلط نیست که بسیار دقیق است. کشوری که چهل و اندی سال تحریم را تجربه کرده. هشت سالی در جنگ بوده. درصد مشارکت در انتخاباتش چنگی به دل نمی‌زند. بین مردمش چند سالی است که «دره» جای «شکاف» اجتماعی را گرفته. کشوری که خودش با ناکارآمدی سیستماتیک در بسیاری از عرصه‌ها درگیر است و همزمان مورد هجمه رسانه‌ای است. کشوری که ناامیدی عضو لاینفک بخش قابل توجهی از جامعه‌اش شده، بعید است در برابر حمله وحشیانه و ترور سران نظامیش چندان دوام بیاورد. اشتباه همین جاست، اینجا خاک چیزهای بعید است. نامش را گوگل کن، کردی؟ حالا روی نقشه اش زوم کن، جزییات مرزهایش را ببین! می بینی؟ از آن کشورها نیست که چهار اجنبی نقشه عالم را روی میز گذاشته باشند و با خط کش مرزهایش را مشخص کرده باشند. برای میلی متر به میلی مترش خون ریخته! در روزهایی که آشوب جامعه کمتر که نبوده هیچ، بیشتر هم بوده. دستمان پر تر که نبوده هیچ، خالی‌تر هم بوده. دارم از تاریخ حرف می‌زنم، طبیعی‌است که متوجه حرف‌هایم نشوی تو با آدم‌های عجیبی طرفی! آدم‌هایی که رفتارشان حسابی گیجت می‌کند. حق هم داری، چون به آن معنا جامعه نداشته‌ای یا بگذار دقیق‌تر بگویم تاریخی نداری که فرهنگت را بسازد و فرهنگی که جامعه‌ات را. درگیر بحران هویت یا بهتر بگویم بی‌هویتی هستی. مختصات جامعه‌ای که هم تاریخ دارد و هم جغرافیایش را به چنگ و دندان کرده برایت کار ساده‌ای نیست. در این جوامع دو دوتا همیشه چهارتا نمی‌شود! نسخه تکراری نارضایتی داخلی و تجاوز خارجی در این کشورها لزوما جواب نمی‌دهد. این جامعه‌ها حتی برای ما ساکنانش هم اگر عجیب نباشند، جذاب و غیر قابل پیش بینی اند. امروز از نهاد امنیتی متنفری، اما تا پای دشمن خارجی پیش می‌آید تماس می‌گیری و کامیونتی که سر کوچه‌تان پارک کرده را به همان نهاد گزارش می‌دهی. باتوم را از او که بر سرت می‌کوبیده امانت می‌گیری تا بر سر دشمن خارجی بکوبی! سینه‌ات را سپر بلای او می‌کنی که تا دیروز شعار مرگ و ننگت را می‌داد. چرا؟ چون هویت ملی داری! چون این جامعه آنقدر به بلوغ رسیده که بداند هیچ نیروی خارجی‌ای دلش برایش نمی‌سوزد. چون یاد گرفته مسیر حل مشکلات کشور آن بیرون نیست، داخل همان مرزهای پر جزییات دوست داشتنی نقشه است. در این جامعه زندانی سیاسی سمت ایران می‌ایستد، اقلیت مذهبی سمت ایران می‌ایستد، استاد دانشگاه سمت ایران می‌ایستد، کاسب و پاکبان و چوپان سمت ایران می‌ایستد. در ذهن ما سمت دیگری برای ایستادن وجود ندارد. جان می‌دهیم اما خاک نه، جان می‌دهیم اما عقب نمی‌کشیم. ما دوستش داریم... اوضاعش خوب نیست؟ نه! بگذار خیالت را راحت کنم، اوضاعش بد است. گاهی خیلی بد! ناراضی هستیم؟ به خودمان مربوط است. فضولی‌اش به امثال تو نیامده... تو که خانه یکی دیگر را دزدیده‌ای چه می‌فهمی از وطن؟ چه می‌فهمی از آب و خاک؟ چه می‌فهمی از... حرف زدن با تو؟ کار بیهوده‌ای است هنوز داری به مرزها نگاه می‌کنی؟ نگاه کن...نگاه کن و یقین داشته باش دستت به یک وجبش هم نمی‌رسد. #هدی_محمدی

به به ...