یلدا کنار شهدا "روایتی از طولانی‌ترین شب سال در قطعه شهدای موشکی" سوئیچ را از روی جاکلیدی برداشتم. عادت هر روزه‌ام شده سر ساعت 3 بعدازظهر هر کجا باشم خودم را به قطعه شهدای موشکی گلزار می‌رسانم. به "رضا" زنگ زدم، انتظار شنیدن جوابی جز "بریم" را نداشتم. مثل همیشه، خانواده‌های شهیدان بهاروند، وره‌زردی، سبزی‌پور و مادر شهید قاسمی، هرکدام کنار مزار جوانشان نشسته بودند. اما، تنهایی مادر شهید قاسمی چیز دیگری بود. مویه‌ی لُری که زیر لب زمزمه می‌کرد، آتشی بود که جگر را می‌سوزاند. صدایش تمام قطعه‌ی شهدای جنگ دوازده‌روزه را گرفته بود؛ آن‌قدر که حتی سنگ‌ها هم انگار گوش ایستاده بودند. چند دقیقه‌ای فاتحه خواندیم. خلوت کردیم. بعد رفتیم سمت پدر شهید علی بهاروند. حرف از مادر شهید قاسمی شد. آقای بهاروند آهی کشید و گفت: «همیشه می‌رم دلداریش می‌دم… می‌گم حاج‌خانم، کمتر خودتو ناراحت کن. قسمت این بوده، الحمدلله با شهادت رفت…» مکث کرد. صدایش شکست: «اما یه جمله می‌گه که خودم رو هم می‌شکنه… همیشه می‌گه شما غیر از شهیدتون بچه‌ی دیگه هم دارید، ولی من تمام زندگیم همین سید حسنم بود… همونم تنهام گذاشت و رفت.» حرف کشید به بقیه‌ی خانواده‌های شهدا. می‌گفت بعد از شهادت بچه‌ها، خانواده‌ها بهم نزدیک شدند؛ اما حسرتش این بود که چرا وقتی بچه‌ها زنده بودند، این ارتباط‌ها شکل نگرفته بود: «می‌گن علی و شهید حسن‌پور خیلی با هم رفیق بودن، همیشه با هم بودن… ولی اون موقع ما با خانوادشون ارتباطی نداشتیم. الان داریم. همین امروز با پدر شهید حسن‌پور صحبت کردم؛ گفت عصر نمیایم؛ امشب که شب یلداس میایم سر مزار شهیدمون.» همین یک جمله کافی بود تا بفهمم این شبِ گلزار، با همه‌ی شب‌های دیگر فرق دارد. همان لحظه تصمیم گرفتم شب را هم برگردم گلزار و شب یلدا را کنار شهدا بگذرانم. بعد از شام به "سیدعلی" پیام دادم: «سلام، میای بریم گلزار؟» هماهنگ شد و راه افتادیم. به قطعه شهدای دهه‌ی کرامت رسیدیم. حجم ماشین‌های پارک‌شده از دور خبر می‌داد که جمعیت زیادی آنجاست. جلوتر که رفتم همین هم بود. علاوه‌بر خانواده شهدا برخی از دوست و رفیق‌هایشان هم آمده بودند؛ درست شبیه شب اول قبر شهدا؛ شبیه شام غریبان محرم گذشته. هر خانواده، بالای سر مزار عزیزش، در آن سرمای استخوان‌سوز نشسته بود. هر کسی به رسم خودش خیراتی آورده بود برای زائران آن شبِ گلزار. صحنه، دردناک بود… ناخودآگاه یاد سکانسی از فیلم غریب افتادم؛ زن‌های کُرد که در قبرستان مویه می‌خواندند. در فکر فرو رفته بودم: «خدایا… چی می‌شد اگر امشب، به‌جای این همه گریه و سرما، عزیزهایشان کنارشان بودند؟ توی خانه… با دل خوش… با لب خندان… چل‌سِرو می‌گفتند…» در همین حال، سید، آرام اما پر از خشم گفت: «نتانیاهو، عزیزت جلوت تیکه‌تیکه شه که این‌طور عزیز این خانواده‌ها رو ازشون گرفتی و داغ به دلشون گذاشتی… ولی بند پوتین عزیزای ما کجا، و عزیزِ نتانیاهو کجا…» کنار شهدا، حالم خوب است؛ آرام می‌شوم. و چه جایی بهتر از این‌جا برای طولانی‌ترین شب سال، شب یلدا! قبل از برگشتن، گفتیم کنار شهدا تفألی به لسان‌الغیب بزنیم. غزل شماره نوزده آمد: ای نسیمِ سحر، آرامگَهِ یار کجاست؟ منزلِ آن مَهِ عاشق‌کُشِ عیّار کجاست؟ 🔹امیرمحمد مهدی‌نیا ۱دی۱۴۰۴ #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#یلدای_کودکی آخرین عصر پاییز بود. با صدای شرشر آب توی حیاط از خواب بیدار شدم. مادرم پرتقال می‌شست. پدرم داشت با مهره چاقویش را تیز می‌کرد. بوقلمون سیاهی که تا لب بام همسایه می‌پرید، گوشه‌ای کز کرده بود. صدای قیژقیژ برنده‌ای نمی‌گذاشت آب از گلویش پایین برود. هرچه لیلی خواهرم کاسه آب را جلوتر می‌برد، بوقلمون نوک هم نمی‌زد. هوای سرد عصرانه، بوی گندم شیر و کلنگ می‌داد. منتظر شب بودم؛ شبی که قرار بود از همه‌ی شب‌های سال طولانی‌تر باشد. خواهرم که تازه، عروس پسرعمویم شده بود آمدند خانه‌مان. به یمن آمدن تازه داماد، برای اولین‌بار میوه کیوی را با چشم خودم دیدم؛ اما از نگاه مادرم پیدا بود امشب کیوی را توی دستهایم لمس نخواهم کرد. تازه بعد از شام فهمیدم توی دولابچه قدیمی مادرم چه چیزهایی دور از چشم من به انتظار «توک چله» نشسته بوده‌اند! هر بار که لیلی خواهرم از جا بلند می‌شد و می‌نشست، آهی از نهادم بلند می‌شد. گز، سوهان، کاکائو، سنجد و... می آورد و می‌گذاشت جلوی ماه داماد. آرنجم را تکیه داده بودم به پهلوی مادرم و مشغول باز کردن شکلات، فکرش را هم نمی‌کردم آن شب یلدا بشود به یادماندنی‌ترین لحظه‌های عمرم. لیلی بلند شد و ظرف میوه را آورد؛ بشقاب‌ها را تقسیم کرد؛ یکدفعه همه جا تاریک شد؛ طوری که چشم، چشم را نمی‌دید. می گویند «کور از خدا چه می خواهد؟ دو چشم بینا!» ظرف میوه جلوی دست مادرم بود. دستم را بردم نزدیک ظرف؛ چیز گرد مخملی آمد توی دستم. می‌دانستم خود جنس است. گذاشتمش توی دهان؛ مزه‌ی ترش و شیرین عجیبی داشت. هیچ چیزی شبیه به آن را نخورده بودم! بزرگترها مشغول صحبت بودند. لیلی دنبال شمع می‌گشت. دوباره دستم را بردم و... . شمع پیدا نشد. هر بار با ولع بیشتری کیوی‌ها را توی دهانم مزه می‌کردم و قورت می‌دادم. یکدفعه برق آمد! خودم را جمع و جور کردم؛ نشستم. چانه و دستهایم خیس آب کیوی بود. زبانم داشت می‌سوخت و نه از کیوی‌ها خبری بود نه از پوستشان. مادرم بدون کلام فقط نگاهم می‌کرد. خیره به نفس‌های داغی بود که از دهان باز شده‌ام بیرون می‌آمد. تصمیم گرفتند بروند شب‌نشینی خانه عموی بزرگم که تازگی‌ها قوم و خویش‌تر هم شده بودیم. لیلی به من چشمک زد که اگر با آنها بروم باختم. با همان دهانی که باز بود تا باد به زبان سوخته‌ام بخورد به مادرم اشاره دادم که نمی‌توانم همراهشان بروم. لحظه‌ی آخر که مادرم می‌خواست برود، از در ورودی پذیرایی برگشت توی آشپزخانه. کیسه نایلونی پر از پسته آورد و گفت: «چادر که انداختن، یه مشت پسته بنداز توی گندم شیر با یه دونه پرتقال ببند به پر چادرهاشون.» لیلی با خوشحالی گفت: «چشم مامان.» آن لحظه تازه متوجه شدم چرا باید می‌ماندم توی خانه! همه رفتند. من و لیلی شروع کردیم به پوست کردن پسته‌ها. صدای «اول قهاره» بلند شد. چهار یا پنج‌تا چادر سیاه آویزان شده بود و می‌خواندند: «امشو اول قهاره، خیر د هونت بواره/ نون و پنیر و شیره، کیخا هونت نمیره» پریدیم روی بالکن خانه و با خوشحالی یک مشت پوست پسته همراه یک پرتقال بستیم به چادر‌هایشان. تجربه سالهای قبل که مادرم بهترین‌ها را می‌گذاشت توی چادرشان و پشت‌بام کوتاه خانه، وضعیت را برای من و لیلی وخیم کرده بود. لیلی شروع کرد به پوست کردن پرتقال؛ اما دیگر تا این حد راضی نبودم و نظرم هم برای او اهمیتی نداشت. به چادرهای بعدی و بعدی فقط پوست پرتقال‌ها رسید و مادرم هیچ‌وقت نفهمید ما با او چه کرده‌ایم! افسوس که دیگر نه عطر مادرم توی خانه می‌پیچد و نه چادری روی پشت‌بام می‌افتد تا ندانم‌کاری‌های بچگی را جبران کنم. 🔹سمانه قاسمی‌منش ۱دی۱۴۰۴ #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#نمازِ_اول_وقت شب عروسی آقا میثم مرادی بود؛ از بچه‌های مسجد حضرت فاطمه‌ زهرا سلام‌الله‌علیها. راه نورآباد را رفتیم. هنوز گرد راه از صورتمان نرفته بود که اذان گفتند. وضو داشتیم و دل‌دل می‌کردیم که جایی پیدا کنیم برای نماز؛ اما نبود. گویی بی‌خیال شدیم؛ گفتیم فعلاً برویم و روی صندلی‌ها بنشینیم تا بعد. در همین بین، چشمم افتاد به تصویری که اگر تمام دنیا هم بخواهد، هرگز از یادش نمی‌برم. آقا امیرحسین، آرام و بی‌سروصدا، سفره‌ی یکبارمصرفی از روی میز برداشته و بر زمین پهن کرده بود. مهرش را گذاشته بود و در گوشه‌ای از تالار، زیر نور خفه‌ی چراغ‌ها، ایستاده بود به نماز. آن لحظه انگار از صحنه‌ی شلوغ و پرهیاهوی عروسی، پرده‌ای کنار رفت. انگار هیچ چیز دنیا برایش وجود نداشت. صدای خنده‌ها، موسیقی، رفت‌وآمد مهمان‌ها، همه محو شده بودند. فقط امیرحسین بود و خدایش. احساس کردم در میان آن همه صدا، سکوتی از عالم بالا دور او چتر کشیده. او نشسته بر خاک نبود؛ گویی بر بلندای آسمان ایستاده بود. نمازش که تمام شد، یکی‌یکی رفقا رفتند و همان‌گونه که او نماز خوانده بود، نمازشان را اقامه کردند. عجیب است، او نه با زبان، نه با سفارش، نه با امر و نهی، فقط با ایستادنش، با آرام بودنش، با وفای دلش به خدا، راه عبادت را برای همه باز کرد. گاهی آدم‌ها سخنرانی نمی‌کنند… خودشان «سخن خدا» می‌شوند. او در آن گوشه‌ی خاموش تالار بیتی از نماز بود که خدا پیش روی ما گشود. 🔹به نقل از رفیق شهید #شهید‌_امیرحسین_حسن‌پور #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

متولیان اعتکاف که دغدغه کار فرهنگی دارید سلام و خداقوت! با توجه به تلاقی اعتکاف امسال با شهادت سردار سلیمانی «خانه روایت ماه» کتاب #هیرمان (روایت‌های مردم لرستان از شهادت سردار سلیمانی) را با قیمت قدیم (35 هزار تومان) در اختیار متولیان قرار می‌دهد. ❌فقط بدونید که تعداد کتاب #محدوده و اولویت با اوناست که زودتر درخواستشون رو ثبت می‌کنند.😢 شماره جهت سفارش 09374458868 @amin1944m ویژه #لرستان آدرس کانال در بله و ایتا @ravimah

بزرگوارانی که درخواست اولیه ثبت کردن، اما نهایی نکردن عجله کنن. تعداد کتاب‌ها محدوده و فقط فردا ارسال داریم!

🔹روایتی از دفاع مقدس 12 روزه در لرستان 🔹در گفت‌وگوی امین ماکیانی با رادیو مقاومت #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

📣 برندگان مسابقه کتابخوانی «کتاب ماه» 🥇 نفر اول برای کتاب کهنه سرباز «احمدرضا خدایی» 🥈نفر دوم برای کتاب کهنه سرباز «زهرا محمدی مطلق» 🥇نفر اول برای کتاب بی‌نشان «فاطمه بازگیر» 🥈نفر دوم برای کتاب بی‌نشان «علی خسروی» 🔹نفرات سوم 🥉رضا جودکی 🥉محمد علیپور 🥉رها آزادی #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#دو_خط_موازی در خیابانی از شهر جونقان چهارمحال و بختیاری، نسیمِ سرد زمستان بوی دود و خشم می‌آورد. دو خط موازی در یک خیابان کشیده شده: یک سمت، موجی از فریادهای بریده و درهم، دستانِ گره‌کرده، چهره‌های برافروخته؛ سمت دیگر، یک زن. تنها. با چادری که مثل هاله‌ای از آرامش دورش پیچیده. صفورا نعمتی‌زاده جونقانی دکترای فیزیک هسته‌ای دارد؛ ذهنش با فرمول‌های جهان آشناست. قدم‌هایش محکم و مصمم است. گویی نقطه‌ای دورتر از این هیاهو را می‌بیند. به موازاتِ موجِ خشم حرکت می‌کند، اما در جهانِ موازیِ خودش. صدایش بریده از فریادهای اطراف است؛ فرکانسی متفاوت دارد، فرکانسی که یادآور روزهایی است که همین شعار، سنگرها را گرم می‌کرد؛ یادآور مردانی که شش ماه پیش، در برابر حملات دشمن ایستادند و با دنیایی از آرزو، به خاک افتادند تا این خیابان‌ها امن بماند. تراژدی همین جاست: امروز، سیبلِ خشمِ برخی از مردم، همان پسرانِ بازمانده‌ی آن جبهه‌اند. یک‌باره از پشت، حمله آغاز می‌شود. چند نفر از صفِ معترضان جدا می‌شوند. این نمادِ سکوت و صلابت را برنمی‌تابند. هُل می‌دهند، لگدی می‌زنند و زن سکندری می‌خورد. یک لحظه خم می‌شود، اما ریشه‌هایش در عمقِ این خاک، محکم است. حتی برنمی‌گردد. گویی با کسی که از پشت حمله می‌کند، جنگ ندارد. جنگ او بزرگ‌تر است. جنگ با سقوطی خاموش است؛ سقوط اخلاق، سقوط وحدت، سقوطِ خیابانی که قرار بود خانه باشد، نه میدان جنگ. کودکی از میان جمعیت به سویش می‌رود، فریاد می‌زند. احتمالا فحشی نثارش می‌کند. اما زن شعارش را تکرار می‌کند. انگار شکستنش ناممکن است. می‌داند دشمن اصلی پشت این لگدها و فریادها نیست. دشمن اصلی، آن سوی مرزهاست که در سایه‌ی همین اختلاف‌های داخلی، کمین کرده. دشمنی که منتظر است تا جامعه، خود را در جنگ بر سر خیابان‌ها خسته کند، تا دوباره حمله کند. یحتمل الله اکبرش که آراسته به صبوری و متانت است به این معناست: «وقتی خانه را خودمان ویران کنیم، دیگر دیواری برای دفاع از آن باقی نمی‌ماند.» آیا این صدا شنیده می‌شود یا در هیاهوی جنگ داخلی راه را برای مهمان ناخوانده باز می‌کند؟ پاسخ را آینده خواهد داد. 🔹رعنا مرادی‌نسب ۱۱دی۱۴۰۴ #تا_پای_جان_برای_ایران #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

#بی‌فرهنگی_افسارگسیخته می‌گویند کوروش از آزادی گفت؛ از این‌که کسی را برای اثبات حقانیت له نکنیم. و این سخن، پیش از آن‌که فرمان شاه باشد، اخلاق یک تمدن بود در ایران باستان. زن، یا مادر بود، یا همسر، یا فرمانروا، یا هم‌سنگِ مرد در کار و‌ اجتماع. در این سرزمین زن را بااهانت تعریف نکرده‌اند که‌ حالا جمعی با‌ ناسزا و سنگ‌زنی بدرقه‌اش کنند. این‌جا دیگر بحث سیاست و‌ اپوزسیون نیست؛ شکستن یک رگ تاریخی‌ست. وقتی زنی را در خیابان بی‌پناه می‌کنند، نه فقط به او که به حافظه‌ی یک ملت حمله کرده‌اند. این‌ها اسمش خشم انقلابی نیست؛ اسمش بی‌فرهنگیِ افسارگسیخته است. جماعتی که نمی‌تواند خودش را نگه دارد، می‌خواهد جامعه را عوض کند؟ کدام برهه از تاریخ به نام عدالت، اجازه داد جماعتی، زن را میان حلقه‌ی خشم له کنند؟ کدام فرهنگ آینده‌ساز، سنگ را جای گفت‌وگو نشاند؟ ایرانی که با لگد کردن یک زن در خیابان بسازید، نه ادامه‌ی تاریخ ماست و نه نوید آینده‌ای روشن. 🔹فاطمه عزیزی ۱۱دی۱۴۰۴ #تا_پای_جان_برای_ایران #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah