میدونی رِفامم .. آدم وقتی می‌بازه ، فقط به طرفِ مقابلش نمی‌بازه .. به خودش می‌بازه . به تمامِ اون باورهایی که فکر میکرد با عشق میشه کوه رو جابه‌جا کرد ، اما تهش دید که فقط خودش رو زیرِ آوارِ همین باورها دفن کرده . ببین این پازلِ ویرانیِ منه ؛ من با کسی می‌جنگیدم که سلاحش ، سکوت بود و تیرِ خلاصش ، نبودن . تو بردی رِفام .. و من ؟ من همون لحظه‌ای که فهمیدم میدونی و نمیخوای ، همون لحظه‌ای که فهمیدم میدونی و نادیده می‌گیری ، باختم . میدونی درد کجاست ؟ درد اینجاست که من تو رو مثلِ بوی بارون دوست داشتم ؛ همون‌قدر زلال ، همون‌قدرِ حیاتی . :) #ع_د

دورم زدی واقعنی ؟ :)

سه تا الهی به رقیه واسم لطف میکنید رفقا ؟ :)💔

اما حالا ؟ حالا بویِ بارون برای من بویِ تعفنِ خاطراتی رو می‌ده که تویِ قفسه‌ی سینه‌ام کپک زده . هر بار که نفس می‌کشم ، انگار تیکه‌های شکسته استخون‌های سینه‌ام می‌ره تویِ ریه‌ام . طعمِ این نفس‌ها ، طعمِ خونِ تازست .. طعمِ همون قلبی که خودم می‌خواستم بمونه ، ولی عقلم مثلِ یک جلاد ، سرش رو زیر گیوتینِ منطق گذاشت . من هر شب تو قنوتم ، جایِ حاجت‌هایِ دنیوی ، ملتمسانه دعا می‌کنم که خدا این حب رو از دلم بکِشه بیرون ، اما انگار سوختن و تموم شدن توی این عشق تنها امتحانِ زندگیه منه . میدونی ، فرقِ مشتاق بودن و محتاج بودن رو فقط کسی میفهمه که نیمه‌شب ، وقتی اکسیژنِ دنیا تموم میشه ، بفهمه که اون تنها منبعِ تنفسش رو ، با چشمای خودش بدرقه کرده .. :) #ع_د

درد داشت .. :)

مرگ .. آره ، مرگ رو می‌گم . از پنجره زل می‌زنه بهم و چشمک می‌زنه . انگار می‌گه هنوز موندی ؟ هنوز داری با این جنازه‌یِ تویِ قلبت زندگی می‌کنی ؟ و من .. چقدر کوتاه بودی عشق ، و چقدر درازه این جاده‌یِ یک‌طرفه‌یِ فراموشی که هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسه . :) من از تمومِ آدم‌هایی که می‌خواستم براشون بمیرم ، گذشتم و حالا دارم از خودم رد می‌شم . این آخرین نفس‌هایِ منه رِفام . نه به خاطرِ نداشتنِ تو ، به خاطرِ اینکه فهمیدم برایِ تو ، هیچ‌وقت بودن یا نبودنِ من ، تفاوتی نداشت . :) حالا .. حالا سکوت کن . بگذار این خونِ تویِ سینه ، همه‌چیز رو تموم کنه .. #ع_د

انقد که ایرپادم تو گوشمه شبا خون از گوشم سرازیره .🗿🎀