امتحان کردم ببینم سنگ میفهمد تو را ؟ از تو گفتم با دلم ، کوتاه آمد ؛ گریه کرد . :)

اسمت اومد و قلبم نمیزد .. :)

شعر می‌گفتم که راحت‌تر فراموشش کنم ؛ عشقش اما ، در غزل‌هایم خدایی می‌کند . :)

چه داند آنکه ندارد خبر ز عالم عشق ؛ که با خیالِ تو بودن چه عالمی دارد .. :)

یاد این بیت از فاضل افتادم... ای زاهد اگر منکر عشقی به جهنم! ما با تو نیاییم به فردوس برین هم!

می‌دونی ؟ من همیشه فکر می‌کردم حقیقت ، پیدا کردنِ مسیرهایِ درست و رعایت کردنِ تمومِ قواعد هاست ؛ همون‌طور که از ما می‌خوان . اما حالا می‌فهمم که حقیقت ، چیزی فراتر از یک نقشه‌ی راهِ درسته . فهمیدم که عشق ، تنها معیارِ اصلیِ حقیقته . نه اینکه بخوام قواعد رو زیر پا بگذارم ، اما می‌فهمم که بدونِ عشق ، تمومِ اون قواعد هم فقط یک کالبدِ خالیه . برای من ، حقیقت در اعتبارِ عمل یا در درست بودنِ ظواهر نیست ؛ حقیقت در اخلاصِ احساسه . حقیقت یعنی اینکه ؛ اون کاری که می‌کنیم ، از تهِ وجودمون هست ؟ اون عشقی که می‌ورزیم ، واقعاً از روحِ ما سرچشمه می‌گیره ؟ حتی وقتی به آینده و به اون جایِ آروم فکر می‌کنم ، می‌بینم که اگه اونجا ، معنایِ این پیوندها ، این شور و حتی این دردهایِ عمیقِ ناشی از عشق رو درک نکنه ، اونجا برای من معنایی نداره . می‌دونی چرا ؟ چون برای کسی که عاشقه ، بهشتی که در اون عشق تعریف نشده باشه ، در واقع براش شبیه به جهنمه . من فقط به دنبالِ یک آرامشِ بی‌جان نیستم ؛ من به دنبالِ اون حقیقتی هستم که در دلِ هر تپش و هر لحظه‌یِ واقعیِ احساس ، پنهون شده . من فقط می‌خوام ، در هر قدمی که برمی‌دارم ، با تمامِ وجودم حقیقی باشم . :) #ع_د

یا مشکل ارسالِ پیام ، از دلِ ما بود ؛ یا منبع گیرنده‌ی قلبِ تو خراب است .. :)