میرم عکساتونو بنویسم اگه باز داشتین بفرستین پیامارم بعدش میذارم

#عکساتون باد از جاهای خالی میان موهایش عبور میکرد. چشمان حزن انگیزش چنان مصمم بود که پاهایش را بر زمین می کوبید و جلو میرفت. درختان را دوست داشت؛ شاید چون انسان ها برایش کافی نبودند تنها میخواست فرار کند اما... هرکجا که میرفت آسمان یک رنگ بود. _پناهگاه

#عکساتون در شب های نیلگون، مخفیانه از شهر خارج میشدیم. و زیر ستارگان، تعهد کهنه عشق را بارها یاد میکردیم. هنوز هم به یاد دارم، آن رقص بی انتها را... _پناهگاه

ایشون واقعا پسر خوبیه🤏🏻

«نگاهت آیینه نبود آوار بود»

#عکساتون در لحظه های تاریک عشق، تنها یک پروانه بازمانده بود. دیگر هیچ شمعی نبود که تاریکی را در خود حل کند و پروانه را در آغوش بکشد. او تنهای تنها بود با بال هایی شکسته و اما قلبی روشن _پناهگاه

خیلی دلم میخواست منم یچیزی درباره این عکس بنویسم