فرشتگان سفیدپوش شکارچیان قلب درختان سرشکسته بودند. همان هایی که از تمام قامت پژمرده شان تنها سرخی سیبی بازمانده بود که تپش های ضعیفی داشتند. فرشتگان سفیدپوش هرکدام به چرخی پیوستند و مامور دزدیدن یکی از آنها شدند. برای هرکس که روزی قلبش زخمی شد و سرخی غلظت خون به سیب ها رنگ بخشید. و فرشتگان سیب های خون آلود را از قفسه سینه درختان می چیدند و آنها برای همیشه به روح سرگردان و بی احساسی بدل شدند. اینم یه خوشگلی نوشته اینم یکی دیگه HASTI اینم هست _پناهگاه

یادش بخیر🥀

اون روز معلم ادبیات یهو اومد بالا سرمون نمیدونستیم چجوری جمش کنیم😂

اینا همه تاریخ شروع یک "من چه مرگمه" بزرگ بود.

چرا من اینجوریم اه منِ بد🚮

تو از کدام آسمان طلوع کردی که هیچ پنجره ای به رویش باز نیست؟ و کدام غروب تو را از من گرفت؟ از دستان سوخته آفتاب تنها سایه های تیره بازمانده بود. و بعد از تو این خانه به هیچ مشرقی پنجره ندارد... _پناهگاه

‌

از دراماهام با کراشام میشه کتاب نوشت

خوشحالم بچهای کلاسمونو نمیبینم انسان های سایکو🚮

فاصله کدام بهانه برای تنهایی بود؟ و تنهایی چه لذت ناشناخته ای برای انسان؟ که من همه را از خود راندم... که من به سردی نم زده لبخندم روی تلالو گرم لبخند آنها خاک ریختم. و محبتشان را در پستوی گم شده بی تفاوتی پنهان کردم. حالا دیگر همه من را به حال خود رها کردند، در سیاهچاله های تنهایی که روزی آنها را میخواستم. حالا دیگر هیچکس سوی من نمی آید. حالا حتی مرگ هم سراغم را نمیگیرد. _پناهگاه