کافه کتاب

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود ( حافظ )

کافه کتاب

در بهاران سری از خاک برون آوردن خنده ای کردن و از باد خزان افسردن

کافه کتاب

نه دل مفتون دلبندي نه جان مدهوش دلخواهي نه بر مژگان من اشکي نه بر لبهاي من آهي (رهي معيري)

کافه کتاب

یدِ ظلم جایی که گردد دراز نبینی لبِ مردم از خنده باز

کافه کتاب

زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

کافه کتاب

تا تغافل دارم از وضع جهان آسوده ام چشم پوشیدن بساط آرایی خواب من است ( بیدل دهلوی )

کافه کتاب

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد گر چشمه ی زمزمی و گر آب حیات آخر به

کافه کتاب

دگرم آرزوی عشقی نیست بی دلان را چه آرزو باشد دل اگر بود باز می نالید که هنوزم نظر به او باشد

کافه کتاب

دستی که در فراق تو می‌کوفتم به سر باور نداشتم که به گردن درآرمت

کافه کتاب

ترکیب پیاله‌ای که در هم پیوست بشکستن آن روا نمی‌دارد مست

کافه کتاب

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود «حافظ»

کافه کتاب

دایم دل خـود ز معصیت شـاد کنی چون غم رسدت خدای را یاد کنی حسن دهلوی