تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد گر چشمه ی زمزمی و گر آب حیات آخر به دل خاک فرو خواهی شد

دگرم آرزوی عشقی نیست بی دلان را چه آرزو باشد دل اگر بود باز می نالید که هنوزم نظر به او باشد

دستی که در فراق تو می‌کوفتم به سر باور نداشتم که به گردن درآرمت

ترکیب پیاله‌ای که در هم پیوست بشکستن آن روا نمی‌دارد مست

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود «حافظ»

دایم دل خـود ز معصیت شـاد کنی چون غم رسدت خدای را یاد کنی حسن دهلوی

یارب به کمند عشق پا بستم کن از دامن غیر خودتهی دستم کن یکباره زاندیشه عقلم برهان وزباده صاف عشق سر مستم کن

نقش او در دل چه زیبا می‌نشست سنگدل آیینه‌ی ما را شکست

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم «حافظ»

مرا رازیست اندر دل به خون دیده پرورده ولیکن با که گویم راز چون محرم نمیبینم سعدی

مرا غرض زنماز آن بود که پنهانی حدیث درد فراق تو باز بگذارم وگرنه این چه نمازی بود که من با تو نسشته روی به محراب و دل به بازارم

می‌کشم دردی که درمانیش، نیست می‌روم راهی که پایانیش نیست سلمان ساوجی