ماشبي دست برآريم ودعايي بکنيم غم هجران تورا چاره زجايي بکنيم حضرت حافظ

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست مولانا

تويي که بر سرخوبان کشوري چون تاج سزد اگر همه دلبران دهنــــــــــدت باج «حضرت حافظ »

جان خوشست اما نمی خواهم که جان گویم تو را خواهــم از جــان خـوش تری یابم که آن گویم تــو را هلالی جغتایی

آبشاري از کنار چتر من جريان گرفت مرز هاي تازه ام از جنس باران مي شود زهرا حاصلي

دلی کـــز معرفت نــور و صفا دید به هر چیزی که دید اول خدا دید سلمان هراتی

دل من چون پرستوي بهاري ست از اين صحرا به ان صحرا فراري ست (فريدون مشيري)

تو خود ای شب جدایی چه شبی بدین درازی بگذر که جان سعدی بگداخت از نهیبت ( سعدی )

تاسر زلف تودردست نسيم افتادست دل سودازده ازغصه دونيم افتادست چشم جادوي توخود عين سوادسحرست ليکن اين هست که اين نسخه سقيم افتادست حضرت حافظ

تو همچو صبحی من شمع خلوت سحرم تبسمی کن و جان بین که همــی سپرم حافظ

مي گشايم دست اغوشت کجاست ؟ آه...اين اغوش گرم و نرم توست (فريدون مشيري)

تا تـــو مـــراد من دهی کشته مـــرا فراق تــو تا تو به داد من رسی، من به خدا رسیده ام رهی معیری