ونیسا بیلی آدم ناشناخته ای توی فضای منطقه نیست. ۱۷ سالی هست که دارد در مورد مسائل فلسطین و اسرائیل و لبنان و علی الخصوص سوریه به انگلیسی قلم می‌زند و خیلی‌ها هم دنبالش می‌کنند. قصه سفرش از انگلستان به این منطقه از ماجراهای فلسطین و سفرش از طریق تونل‌های رفح به غزه شروع شد اما بحران سوریه که بالا گرفت عملا مقابله با جریان رسانه‌ای غربی عربی برای تغییر نظام حاکم در سوریه شد کار اصلی‌اش. یک تنه واقعا جلوی خیلی از کثافت کاری‌های رسانه‌ای غربی‌ها و عرب‌ها ایستاد. این سال‌های آخر هم کاملا زندگی‌اش را برده بود سوریه و در دمشق ساکن بود. یک باری چند سال قبل سر مستند مرزهای نامرئی در دمشق با او گفتگویی کردم. خیلی خوب و دقیق ماجراهای سوریه را دنبال می‌کرد. شبی که دیگر کار دمشق تمام شده بود به ونیسا پیام دادم. دیدم هنوز در دمشق است. گفتم جمع کند و از دمشق برود. دست این جماعت وحشی به او می‌رسید خیلی بعید بود که بگذارند جان سالم در ببرد. ونیسا اما ماجرا را جدی نگرفته بود. می‌گفت توافقی با روسیه در میان است که خیلی بعید است دمشق را رها کنند. توصیه‌هایم افاقه نکرد و آن شب را در دمشق ماند. روز بعد که دیگر نیمی از دمشق هم از دست رفته بود پیام داد که دارد به سمت مرز لبنان می‌رود. قبل از مصاحبه برایم تعریف کرد که چطور توانسته بود با کمک راننده ای شجاع و البته کمی هزینه کردن از مرز لبنان عبور کند و جانش را نجات بدهد. زمانی که در سوریه بود ونیسا ارتباط خوبی هم با روس‌ها داشت و بارها در دل درگیری‌های مناطق مختلف سوریه گزارش تولید کرده بود. اما از آن شب سقوط دمشق نظرش کاملا در مورد...

روسیه برگشت. حالا به قول خودش تنها شهروند بریتانیا بود که از سوریه در لبنان آواره شده بود. گفتم بعد سقوط سوریه چرا برنگشتی انگلیس؟ خندید. گفت اولش بخاطر اینکه می‌دانم اگر برگردم انگلیس دستگیر خواهم شد. راست می‌گفت. همین چند روز قبل خبر بازداشت جرج گالوی هنگام خروجش از انگلستان در فرودگاه آمده بود. انگلیس خیلی سر اسراییل وحشی شده. بعد هم می‌گفت که دیگر اساسا نمی‌تواند از این منطقه دل بکند اما دلش بدجور برای سوریه تنگ شده بود. می‌گفت لبنان در نهایت لبنان است و سوریه نمی‌شود. می‌گفت لبنان خیلی غربزده شده اما سوریه هنوز هویت و سنتش را حفظ کرده. بی‌راه نمی‌گفت؛ توی سوریه حتی مسیحیان حال و هوایشان با مسیحیان لبنان تفاوت می‌کند. توی ماجرای سلاح مقاومت لبنان یک سر جدی ماجرا به رخدادهای سوریه بر می‌گردد و تهدیدی که خیلی‌ها قائلند حتی قبل از اسرائیل از سمت سوریه متوجه لبنان است. ونیسا اما می‌گفت تهدید سوریه هم البته ریشه‌اش در طرح و توطئه اسرائیلی است. دقیق می‌گفت. هر چه شر در این منطقه است زیر سر این رژیم است. #سفرنامه #بیروت #لبنان

🎙دوسال پس از هفت اکتبر، اقتصاد اسرائیل نابود شد؟! 👤مهمان برنامه: سید امیر حسین حسینی، کارشناس اقتصادی 👥 میزبانان: سرباز روح‌الله رضوی و وحید خضاب 📅 تاریخ: 16مهر 1404 🔻ویدیوی کامل را در یوتیوب و آپارات می‌توانید تماشا کنید (فیلم آپارات با کمی تاخیر فعال خواهد شد) 🔻🔻🔻 با اسکرین‌شات همراه شوید @screenshotpersian

اعلام توافق مرحله اول انجام شده. مردم غزه خوشحال هستند. گروه‌های مقاومت ابراز رضایت کردند و رو به جلو نگاه می‌کنند. اسرائیل از بخشی از ادعاهایی که داشته فعلا عقب نشسته و البته امکان از سر گیری جنگ وجود دارد و بودن یا نبودن اسرا بدست فلسطینی‌ها هم دیگر چندان اثری ندارد. همه چیز از سرگیری مجدد جنگ به نسبت بین نتانیاهو و ترامپ وابسته است. حس من ترکیبی از شادی پیروزی غزه و نگرانی از آینده جنگی مجدد است.

🔺پایان جنگ و آغاز صلح؟! بامداد امروز ترامپ خبر دستیابی به توافق میان حماس و اسرائیل برای پایان جنگ غزه را اعلام کرد. اسرائیل در انتظار نشست امروز کابینه امنیتی خود برای موافقت نهایی با توافق است، اما حماس طی بیانیه‌ای ضمن تشکر از میانجیگران و رئیس جمهور آمریکا تاکید کرد که این توافق مبتنی بر پایان جنگ، عقب نشینی اسرائیل از غزه و ورود کمک‌ها و تبادل اسراست. هنوز جزئیات این توافق منتشر نشده است؛ اما برخی آن را توافق درباره مرحله نخست طرح ترامپ اعلام کرده‌اند و در عین حال مشخصا درباره ماهیت مراحل بعدی فعلا چیزی گفته نشده است. آنچه فعلا روشن است این که توافق به دست آمده اشاره‌ای به دو موضوع چالشی خلع سلاح حماس و آینده نوار غزه ندارد. اکنون پرسش این است که اگر مرحله نخست توافق شامل پایان جنگ غزه در مقابل آزادی گروگان‌هاست، توافق درباره مراحل بعدی طرح ترامپ با شمول خلع سلاح حماس و آینده نوار غزه با چه اهرم فشاری به دست می‌آید؟ آیا از اهرم بازسازی غزه و ورود کمک‌ها و عقب‌نشینی از غزه و غیره استفاده می‌شود؟ در نهایت بسیار بعید است که حماس خلع سلاح را بپذیرد. پرسش‌ها و چالش‌های زیادی وجود دارد که مهم‌ترین آن میزان پایبندی نتانیاهو به اجرای توافق و آمادگی ترامپ برای فشار بر او در فضای آکنده از بدبینی است. اما آنچه در این میان روشن است این که نسل کشی و پاکسازی نژادی به شکلی که در این دو سال رخ داد، متوقف خواهد شد و این در حد خود مهم‌ترین دستاورد این توافق است. اما بعید است که اسرائیل کاملا حملات خود را متوقف کند. غزه در این دو سال جنگ هزینه‌های بسیار سنگینی داد که پیامدهای آن بعد از توقف جنگ بزرگ‌ترین چالش حماس است؛ از تلفات انسانی و از دست دادن بیشتر رهبران کلیدی خود گرفته تا نابودی زیرساخت‌ها و شهرها و در کل با خاک یکسان شدن بخش اعظم این منطقه. هیچ کسی این سطح واکنش افسارگسیخته از اسرائیل آن هم در قرن 21 را پیش‌بینی نمی‌کرد و می‌توان گفت که اگر طراحان حمله هفتم اکتبر چنین وضعیت ویرانگری در غزه را در هنگام طراحی حمله تصور می‌کردند، چه بسا این تصمیم را نمی‌گرفتند. اگر هم فرضا این واکنش را پیش‌بینی می‌کردند، احتمالا تحلیل این بوده است که «طوفان الاقصی» طوفانی در منطقه عربی و اسلامی برای تکمیل کار علیه اسرائیل به دنبال خواهد داشت، اما این «محاسبات امتی» حماس اشتباه از آب درآمد. اما سخت اشتباه است که صرفا وضعیت نوار غزه را مبنای داوری قرار داد و بدون توجه به بهای سنگین و تاریخی طرف اسرائیلی حکم کرد. هر چند طرف اسرائیلی موفق به خلق این تصور و تصویر شده است که بهای سنگینی را بر طرف‌های مقابل خود تحمیل می‌کند؛ اما نگاهی به وضعیت جامعه اسرائیل و همچنین آرای نظریه‌پردازان آن بیانگر این است که تحمیل این بها به غزه با وجود بقای حماس جبران کننده حمله حیثیتی هفتم اکتبر و بُرد جنگ یا ترمیم کننده شکاف عمیقی نیست که دیواره نظام امنیتی اسرائیل به عنوان مهم‌ترین مولفه بقای آن برداشت. بماند که روایت و تصویر آن در جهان سقوط کرد و این تحول بزرگ در افکار عمومی در آینده برگردان‌های مهمی در تصمیم‌گیری‌ها در اروپا و حتی آمریکا خواهد داشت و فعلا درک ریشه مشکل یعنی اشغالگری و تشکیل نشدن کشور فلسطین یکی از ابعاد آن است. در وهله نخست، صرفِ پایان یافتن ویرانگرترین جنگ معاصر جهان، آن‌هم از مسیر توافق سیاسی و دیپلماتیک، خود حامل این پیام راهبردی است که راه‌حل نظامی، راهکار نهایی و تعیین کننده نیست و این جنگ با وجود سطح بی‌سابقه‌ای از ویرانگری و نسل‌کشی در دستیابی به اهدافش شکست خورده است؛ بنابراین راه‌چاره در توافقی دوجانبه، دست‌کم برای تحقق یکی از دو هدف اصلی جنگ یعنی آزادی گروگان‌ها، جست‌وجو شود. اما درباره هدف دوم، یعنی نابودی حماس، صرف حضور این سازمان به‌عنوان طرف مذاکره و توافق، معنایی جز بقای آن تا پایان جنگ و پس از آن ندارد. در منطق نظامی، حماس به عنوان یک گروه نمی‌بایست در یک منطقه بسیار کوچک با جغرافیای نظامی ضعیف و محاصره شده و بدون هیچ گونه کمک لجستیکی از بیرون در مقابل مدرن‌‍‌ترین ارتش خاورمیانه و چهارمین در جهان و تحت حمایت همه جانبه ابرقدرت جهان یعنی آمریکا و برخی دول اروپایی دوام می‌آورد. در کل، پایان جنگ غزه به معنای پایان پیامدهای آن، توقف نهایی حملات اسرائیل و برقراری صلح در خاورمیانه نیست. به نظرم درباره نتایج و آثار حمله هفتم اکتبر حتی بعد از دو سال از وقوع آن به علت تداوم تحولات مربوطه فعلا نمی‌توان برآوردی نهایی داشت و چه بسا دستکم یک دهه زمان نیاز است تا تصویری روشن‌تر و برآوردی منطقی‌تر درباره نتایج هفتم اکتبر و جنگ غزه در سطح منطقه و جهان ارائه داد. در این میان اما ادامه حیات سیاسی نتانیاهو با تنش و بحران عجین است و باید دید در سطح منطقه برای کنترل تبعات داخلی پایان جنگ غزه چکار خواهد کرد. #صابر_گل_عنبری @Sgolanbari

اهمیت توافق حماس و اسرائیل برای ما ایرانیان کانون منازعۀ جمهوری اسلامی و دنیای غرب مسئلۀ فلسطین بوده است. حتی اگر مسئلۀ فلسطین پوششی برای پنهان‌سازی تضادی از جنس دیگر بین دو طرف بوده باشد، اما تبلور عینی تضاد آنها همین موضوع بوده است. برای سال‌های طولانی حرف بسیاری از افراد از جمله من این بود که اگر منازعۀ فلسطین حل شود به تبع آن، سیاست منطقه‌ای جمهوری اسلامی نیز تغییر می‌کند چون موضوعیت خود را از دست می‌دهد. از اجلاس مادرید به بعد، در چند مرحله امکان حل مناقشه به طریقی کم و بیش متوازن و معطوف به تشکیل کشور فلسطینی پیش آمد، اما هر بار به بهانه‌ای و عمدتاً به دلیل ترس از صلح، فرصت‌ها از دست رفت. گویی جنگی خونین و خانمانسوز نیاز بود تا دو طرف به این نتیجه برسند و یا به عبارت دقیق‌تر مجبور به این نتیجه‌گیری شوند که مناقشه راه‌حل نظامی ندارد و به ناچار باید در پشت میز مذاکره برای حل و فصل مشکل تلاش کرد. جنگ دو ساله اما چنان زخم عمیقی بر پیکر فلسطین و افکار اسرائیلی‌ها وارد کرده است که دو طرف به اختیار خود نتوانستند به توافق برسند. توافق کنونی هم نه از سر انتخاب بلکه به اجبار و زور قدرت‌های بین‌المللی و منطقه‌ای به دست آمده است. از همین رو، شاید بازگشت به وضعیتی کم و بیش متوازن به راحتی امکانپذیر نباشد. مسئلۀ اصلی اما برای ما ایرانیان این است که طرف توافق، گروه اسلام‌گرایی است که جمهوری اسلامی آن را بخشی از محور مقاومت و نمایندۀ نگرش خاص خود به مسئلۀ فلسطین می‌داند. از همین رو، مخالفت علنی با توافق حماس عملاً امکان ندارد و بناچار باید با آن کنار بیاید. این کنار آمدن، کانون منازعۀ جمهوری اسلامی و دنیای غرب و یا حداقل تبلور عینی آن را از روی میز برمی‌دارد. همین اتفاق فرصت تاریخی بی‌مانندی برای حل منازعۀ ایران و غرب فراهم کرده است؛ البته اگر سران کشور خواهان استفاده از آن باشند و کانون دیگری را به جای مسئلۀ فلسطین ایجاد نکنند. #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad

تعبیر "مناقشه راه حل نظامی ندارد" توی این دو تا یادداشت اخیر ذکر شده اما معنی این عبارت توی ماجرای جنگ غزه و مساله کلان‌تر فلسطین چیه؟ درگیری‌های نظامی بین فلسطینی‌ها و اسرائیل که از همان شکل گیری اسرائیل رقم خورده از منظر فلسطینی‌ها اعمال فشار به اسراییلی‌ها با ابزار سلاح برای گرفتن امتیازات و گرفتن حقوق و توقف اشغالگری بیشتر بوده. اما استفاده از سلاح سرکوب علیه فلسطینی‌ها از طرف اسرائیل اساسا نابودی هر گروه و هسته‌ی مقاومتی بوده که بین فلسطینی‌ها شکل می‌گیرد. برای همین عبارت "درگیری راه‌حل نظامی ندارد" معنایش در فرامتن درست این است که اسرائیل با بزرگترین عملیات‌های نظامی و نسل‌کشی و ویرانی غزه هم قادر به بدست آوردن اهدافش نیست و باید پای میز مذاکرات با همان طرفی چند هفته قبل در دوحه بدنبال حذفشان بود بنشیند و امتیاز بدهد تا امتیازی بگیرد. معنای این عبارت این نیست که اساسا چه فایده دارد فلسطینی‌ها سلاح بدست بگیرند چه آنکه میز مذاکره کنونی محصول مقاومت غزه است. حماس هم هفتم اکتبر را رقم زد تا اسرائیل را وادار کند بیاید و پای این میز بنشیند که فعلا نشسته. هنوز اما برای کلام آخر زود است.

دیشب دیگه رسما اسرائیل پذیرش توقف کامل جنگ رو اعلان کرد. دقت کنید که این برای اولین بار بعد شروع جنگه که اسرائیل رسما با یه توفق آتش بس "دائم" و نه موقت داره موافقت می‌کنه. الله اکبر ولله الحمد و اگه هنوز از استمرار این جنگ نگرانید و میگید نباید خیلی زود خوشحالی کرد باید بگم که من به خوشحالی تک تک بچه‌های غزه خوشحالم.

خلیل الحیه رئیس حرکت حماس دیشب یه پیام ۸ دقیقه‌ای سر پایان جنگ داد. اولا اینکه پیامش با یا فرماندهان طوفان شروع و حماسه‌ای که آفریدند. یعنی حماس علنا از هفت اکتبر و اتفاقی که افتاد با افتخار و عزت یاد می‌کنه. دقت کنید که اسرائیل با همین حماس بشکل غیر مستقیم مذاکرات آتش بس کرده. آقای الحیه میگه که جنگ تمام شد و قرار اسرائیل از غزه عقب بره و اسرای فلسطینی هم با اسرای اسرائیلی معاوضه بشن: ۲۵۰ تا اسیر فلسطینی حکم ابدی قراره آزاد بشن و ۱۷۰۰ نفر از کساییکه بعد جنگ‌ از توی غزه اسیر اسرائیل شدند و همه زن‌ها و بچه‌های فلسطینی توی زندان! این تیکه آزادی زندانی‌ها واقعا برای من جای تعجب داشته که حتی اگه دونه درشت‌های فلسطینی توش نباشند می‌تونه نشون بده که فضای مذاکرات چطوری بوده. آقای الحیه هم تصریح کرد که ضمانت میانجیگران و خود آمریکا هست. اما اینجا یه حرفی می‌زنه که میگه ارتباط و همکاری با کشورهای عربی اسلامی برای تحقق کامل حقوق و هدف شکل دهی دولت فلسطینی مستقل به پایتختی قدس ادامه داره. این تیکه از نظر من ناظر به استمرار ارتباط بین مقاومت حماس و جمهوری اسلامی ایرانه. بعدش آقای الحیه از میانجیگران یعنی ترکیه و قطر و مصر تشکر میکنه بدون اینکه اسمی از آمریکا بیاره! و از همراهان در خون و معرکه از امت اسلامی در یمن و لبنان و عراق و جمهوری اسلامی ایران هم تشکر کرد و همچنین کساییکه با غزه همبستگی داشتند علی الخصوص کاروان‌های زمینی و دریایی‌. دست آخر هم آقای الحیه سلام فرستادند به غزه و شهدای غزه و تاکید کردند که غزه بر روی دشمنانش حرامه! الحمدلله رب العالمین.