دیگه همینی که هست

ولی بازم همون حس بی اسم چسبیده بهم

در تمامِ روزهایی که نبودنِ آدم‌ها مرا به سکوت کشاند، کسی بود که سکوت مرا می‌شنید؛ پروردگار. من از رفتن‌ها شکستم، از فاصله‌ها خسته شدم، و گاهی خیال کردم هیچ‌کس نمانده است؛ غافل از آنکه او، پیش از تمامِ رفتن‌ها کنارم بود و پس از تمامِ رفتن‌ها نیز خواهد ماند.شاید بعضی آدم‌ها می‌روند تا یاد بگیریم امن‌ترین پناه، آن کسی‌ست که هیچ‌گاه برای ماندنش نگران نیستیم. -zahra

𝒻᥆r y᥆ᥙ https://eitaa.com/joinchat/1089734086C4b486ee378