بازماندگان عشق تفاوت چندانی با بازماندگانِ جنگ ندارند.. @royesh1405

‌‌‌یکی از راه‌های تقویت اعتماد به نفس، ترک گناهیه که بهش عادت کردی! این بهت احساس قدرت می‌ده! آقا امام حسن عسکری فرمودن رَدّ المعتاد عن عادته کالمعجز! اگه بتونی گناهی رو که بهش اعتیاد پیدا کردی ترک کنی، انگار معجزه کردی! کدوم معجزه‌گری هست که احساس قدرت نکنه؟! روانشناسی عبادت @mohag313

نام حیدر این چنین یاری کند تا که نورش چون نگهداری کند نام حیدر چون حصاری شد حصین تا چه باشد ذات آن حبل المتین @royesh1405

خدا ما رو ببخشه پشت سر اداره برق این‌همه حرف زدیم، اینا دارن به این حدیث عمل می‌کنند! 🤭😅 ‌@moslem_garivani

● مرحله‌ای از توبه نزد اهل معنا "تغییر مزاج" است؛ مزاجی که از شیرینی گناه لذت می‌برد، حال باید از همان گناه متنفر باشد.. امام سجاد علیه السلام فرمود: خدایا ‌دل‌ مرا ‌از‌ کردار زشت ‌و‌ گناهان رسوا کننده متنفر گردان. @royesh1405

دیشب در امامزاده پنج‌تن لویزان، همین‌طور که داشتم بین مزار شهدا قدم می‌زدم، روی یکی از قبور، چهره‌ای آشنا دیدم. عکس شهید امیر حسین بیدی رو بارها و بارها در خیابان‌های مشهد دیده بودم و بهشون ارادت داشتم و دیشب به طور کاملا اتفاقی در گوشه ای از تهران، سر مزارشون بودم... بعد از این ماجرا به یک نتیجه‌ای رسیدم. این که اتفاق به معنی تصادف نیست. اتفاق و توفیق از یک ریشه هستند. اتفاق وقتی به وجود میاد که ما هیچ نقشی نداشته باشیم و کار تماما به خواست و اراده خدا انجام بشه. قرآن هم در این باره می‌فرماید: و ما توفیقی الا بالله توفیق جز از سوی خدا نیست.. @royesh1405

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن دور فلک درنگ ندارد، شتاب کن @royesh1405

نظر یکی از علمای کانال درباره این پست: برداشتی که من دارم این هست که اتفاق و توفیق هر دو از ریشه «وفق» هستند، به‌معنای جور شدن و هماهنگ شدن (هماهنگ شدن اسباب و مسببات) تفاوت‌شان در وزن صرفی هست، که یکی از باب افتعال و دیگری از باب تفعیل هست... پس تفاوت معنایی این دو در همین تفاوت صرفی نهفته است... باب افتعال و تفعیل در متعدی و لازم بودن تفاوت معنایی دارند؛ یعنی یکی به فاعل نظر داره و دیگری نداره. پس وقتی گفته میشود: اتفاق = یعنی (بدون نظر به فاعل) کارها اینطور پیش آمد و همه چیز با هم جور شد.... اما وقتی گفته میشود: توفیق = یعنی یک فاعلی کار را جور کرده... پس در توفیق، یک فاعل مشخص (خدا) هست که اسباب را می‌چیند و کار را جور می‌کند؛ اما در اتفاق، به فاعل توجه نمی‌شود و در ظاهر، ناگهانی و بدون مقدمه‌چینی کارها جور می‌شود. اما نکته مهم اینجاست که در حقیقت هم در توفیق و هم در اتفاق، فاعل خداوند است؛ اما تفاوت در «دید ما» و در «توجه ما» نهفته هست... یعنی در اتفاق اینقدر ناگهانی اسباب جور میشند که ما از فاعل غافل هستیم و میگیم اتفاقی شد... درحالی که این بخاطر دید ناقص ما هست و آن اتفاق هم به توفیق خدا بوده است... لذا دقیقا طبق همان نکته‌ لطیفی که شما بهش اشاره کردید چون در اتفاق ما به فاعل نظر نداریم، از فاعل غافل هستیم. درحالی که درحقیقت فاعل در همه‌ امور خداوند است... لا موثر فی الوجود الا الله

گفت:نترسید، من قطعا با شما هستم✨ @maktab_shohada_eitaa

امام حسن مجتبی علیه السلام: كسى كه به حُسنِ انتخاب خدا براى خود تكيه كند، جز حالتى را كه خدا برايش گزينش كرده است حال ديگرى براى خويش آرزو نكند. تحف العقول، ص234 @royesh1405

کسی که می‌خواهد در روز با خلق کار کند و با بار سنگینی از رسالت همراه باشد جز اینکه در شب پیوندی با «الله »داشته باشد، چاره ای ندارد.. استاد علی صفایی حائری کتاب حرکت @Ensan_Jari