فَتَلَقَّي آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ (37 بقره) ♻️پس آدم از سوى پروردگارش كلماتى دريافت نمود، (وبا آن كلمات توبه كرد،) پس خداوند لطف خود را بر او بازگرداند. همانا او توبه پذير مهربان است. ﴿۳۷ بقره﴾ ♻️قسمت قبل فهمیدیم آدم از انچه که خدا منع کرد ،خورد، چشيد و از آن همه نعمت و رفاه محروم شد، اما متوجّه اشتباه خود شد ♻️آدم شکست. دلش لرزید. قلبش شکست. پشیمان شد. احساس گناه کرد. احساس دوری کرد. احساس تنهایی کرد. اما ناامید نشد. اما تسلیم نشد. اما غرق نشد. ♻️خدا را صدا زد. با تمام دل. با تمام جان. با تمام اشک‌ها. خدا پاسخ داد. مهربانانه، عاشقانه، آرام‌بخش. کلماتی به او آموخت. زمزمه‌هایی از امید. نجواهایی از رحمت. دعاهایی از بخشش. آدم تکرار کرد. با اشک. با سوز. با شوق. با عشق. ♻️خدا پذیرفت. با آغوش باز. با لطف بی‌پایان. با محبتی بی‌کران. آدم را بخشید. گناهش را پاک کرد. غمش را آرام کرد. دلش را سبک کرد. ♻️درس زندگی از این ایه بگیریم؟ 👈اشتباه می‌کنی. زمین می‌خوری. گم می‌شوی. اما اگر برگردی، اگر بخواهی، اگر از ته دل بگویی "خدایا"، راه باز است. در باز است. آغوش خدا همیشه باز است. @Targomeh