پویش روایتنویسی «
#پای_انتخاب» (17)
رأی من «بیمه یک ملّت» | آمنه عسکری منفرد
داستان آن کشتی و سرنشینانش را شنیدهاید که در مواجه با فردی که با میخ کف کشتی را سوراخ میکرد، سکوت کردند؟
بعضی فکر کردند نباید در کار دیگران دخالت کنند، بعضی فکر کردند کار او به هیچکس آسیبی نمیزند، گروهی بیتفاوت بودند و تنها عدهی کمی اعتراض کردند، ولی با این پاسخ مواجه شدند که «من فقط زیر پای خودم را سوراخ میکنم و به دیگران آسیب نمیزنم...» پس اعتراضشان کاری از پیش نبرد.
بعد از چند ساعت با نفوذ آب، کشتی با تمام سرنشینان آن غرق شد.
داستان این ضربالمثل را چطور: «آتش که شروع شود، خشک وتر با هم میسوزد»؟
حالا باز هم فکر میکنید اگر کسی در انتخابات شرکت نکند، به دیگران ربطی ندارد؟
یا گمان میکنید رأی یک نفر در سرنوشت کشور تأثیری ندارد؟
مگر نه این است که عدم حضور فعال و قوی در انتخابات، با امنیت ملی کشور ارتباط مستقیم دارد؟
پس اگر هموطنان خود را با استدلال برای حضور و شرکت فعال در پای صندوقهای رأی تشویق و ترغیب نکنیم و یا افراد مخالف یا ناآگاه را از ناامید کردن دیگران منع نکنیم،
ناخواسته در تکمیل پازل دشمنی سهیم شدهایم که از اتحاد و انسجام ملّت ایران میترسد.
بدانیم: عدم حضور حداکثری ملت پای صندوقهای رأی یعنی بیتفاوتی نسبت به «استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی» و این برابر است با ایجاد ناامنی برای آیندهی کشور.
پس در روز جمعه ۱۱ اسفند ۱۴۰۲، ما میآییم تا «ایران» بماند.
«انقلاب» بماند.
«استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی» بماند،
چون رأی من «بیمه یک ملّت» است.
#انتخابات
#همنویسان
@HamNevisan