📌در حکومت دینی برخی احکام به دلایل خارجی یا داخلی، برخی احکام ـ مانند سنگسار و ... ـ اجرا نمی شوند؟ حکومت دینی تا کجا می تواند نسبت به اجرای احکام دینی عقب نشینی کند؟
👈پاسخ
1️⃣احکام دینی، گاه فردی هستند و گاه اجتماعی. تعطیل کردن احکام فردی مانند نماز معنا ندارد. احکام اجتماعی هستند که در معرض اجرا و تعطیل می باشند. مانند مجازات های تعیین شده در دین، حجاب یا مقابله با روزه خواری.
2️⃣ حکومت دینی، موظف به اجرای همۀ احکام دین است و تعطیلی اجرای احکام، با دینی بودن حکومت، در تعارض است.
3️⃣کوشش حکومت باید صرف اقناع افکار عمومی برای اجرای احکام دین باشد و مؤمنانی که دغدغۀ اجرای احکام دینی را دارند، نقش بسیار مهمی در این مسیر دارند.
4️⃣حکومت دینی در جامعۀ دینی اجرا می شود، بنابراین عموم مردم موافق اجرای همه احکام هستند؛ هرچند ممکن است حاضر نباشند نسبت به تبیین آن اقدامی کنند.
5️⃣گاه برخی فشارها موجب می شود که حاکم دینی به دلیل مصلحت بالاتر، به طور موقت، با حکم حکومتی از اجرای برخی احکام صرف نظر کند. در حقیقت، اگر اصرار بر اجرای یک حکم خاص مانند سنگسار که مورد زیادی نیز ندارد، منجر به از دست رفتن اصل حکومت و عدم اجرای سایر احکام شود، این اصرار، عقلایی نیست.
6️⃣در حکومت امیرالمومنین علیه السلام نیز چنین اتفاقاتی افتاد و ایشان نتوانست تمام بدعتهای برجای مانده از حکومتهای پیشین را اصلاح کند که اثر آن تا کنون باقیست.
7️⃣پس از عقب نشینی موقت، وظیفۀ حکومت و نیز مومنان، تبیین فوائد حکم تعطیل شده و اقناع افکار عمومی برای از سرگیری اجرای آن حکم است و پس از اقناع، برای مقابله با اقلیت مخالف، قطعاً باید از ابزار فشار نیز استفاده کند.
8️⃣در این میان، برخی احکام مانند اصل حجاب، از حساسیت بالایی برخوردارند و اگر تعطیلی آن منجر به اشاعۀ فحشا و برچیده شدن روح دین در جامعه شود؛ در اینجا حکومت حق عقب نشینی ندارد، ازاین رو، افزون بر تبیین لازم، دربارۀ الزام به اجرای آن، می تواند بلکه باید قانون نیز وضع کند.
✅برای پیوستن به کانال یادداشتهای اعتقادی حجت الاسلام دکتر فاریاب، از لینک زیر وارد شوید:
https://eitaa.com/Faryab110