✅ امید و پایداری
همون سال که در هجدهم تیرماه، حادثه کوی دانشگاه رخ داد، ماه رمضان برای تبلیغ، کوی بودم.
نگاههای دانشجوها و تیکههای گاه و بیگاهشون نشون میداد که خیلی دلخور و شاکیان.
از نظام، از انقلاب، از روحانیت و از ما طلبهها....
حتی بچهمذهبیها و دور و بریهای خودمون، یا گلایهمند بودند یا سرخورده.
برخوردهای سرد، بیاعتنایی، کنایههای سنگین، گفتگوهای تهاجمی، اعتراض و گله...
وقتی توی جمعی احساس کنی همه از تو کینه دارن و بهت معترضان خیلی سخت میگذره.
یک روز... دو روز ... سه روز...
بالاخره آدم تاب نمیآره و خسته میشه.
و احتمالا در کار خودش تردید میکنه...
در اثرگذاریاش، در مفید بودنش، در اینکه آیا این کار وظیفه است و هیچ کار بهتری وجود نداره؟
تو چنین فشاری سه چیز آدم رو نجات میده.
یکی: توجه به خدا، توسل به اهل بیت، مناجات با امام زمان. دعای نیمهشب ...
دوم: توجه به زجر و مصیبتی که پیامبران گذشته برای هدایت مردم کشیدن و اهانتها و متلکها و تهدیدهایی که از مردم شنیدن؛ و داستانش در قرآن نقل شده ...
سوم: گفتگو با دوستان و اساتید،
و بیان شرایط و حالات روحی خود برای اونها
و مشورت گرفتن
و بعد هم تشویقها و دلداریهایی که از اونها دریافت میکنی: و تواصوا بالصبر.
این جوری ... هم آرام میشیم. هم انگیزه پیدا میکنیم. هم با حرارت و نشاط و امید به کار خودمون ادامه میدهیم
#تجربه تبلیغی
https://eitaa.com/mohammad_nooori