🎈🎈 بچه‌ها دارند با بادکنک‌ها بازی می‌کنند. فشفشه‌ها می‌روند تا اوج، و ستاره می‌شوند و آسمان را روشن می‌کنند. جشن نیمه شعبان است. 🎊 ورودی مسجد را آذین بسته‌اند. بوی اسپند و گل‌های بهاری درهم تنیده‌اند و لذت این جشن را دوچندان کرده‌اند. جشن میلاد ابرمردی که جهان منتظر ظهورش است. 💫 زنی شکلات پخش می‌کند. مردی میانسال لباس خادمیاری امام رضا(علیه‌السلام) به تن دارد و بسته‌های تبرکی توزیع می‌کند. چند پسر نوجوان پرچم‌های بزرگ و رنگی یامهدی(عج) را با قدرت تکان می‌دهند. هرکس به نوبه خودش دارد شادی‌اش را از میلاد منجی عالم نشان می‌دهد. با هرچه در توان دارد با هرچه می‌داند. 🔆 میان این همه شادی از بودن امامی چون او یک‌هو دلم خالی می‌شود. توی فکر و سوالی کهنه از خودم فرو می‌روم. با خودم فکر می‌کنم به نقش‌ام در آمدنش. به اینکه اگر همین جمعه ندای انا المهدی‌اش را بشنوم خوشحال می‌شوم یا لب می‌گزم که ای وای چه قدر زود! من که مهیا نیستم! جاده واسب مهیاست ولی من؟! 🎤 صدای مولودی مداح بلند شده است. آقا بیا! آقا بیا! آقا بیا ... ⁉️ و من هنوز مانده‌ام میان سوال‌هایم. پسرهایم پرچم تکان می‌دهند. دست می‌زنند و شادی می‌کنند. اصلا من و امثال من به چه کار دولت آقا می‌آییم؟ اگر جزو آن ۵۰ زن یا ۳۱۳ تای روایت‌ها نباشیم چه؟ ♨️ وَرِ فمنیسم ذهنم می‌گوید زن که باشی فقط باید تماشاچی باشی و سیاهی لشکر! مثل همیشه‌ی تاریخ! مردها صحنه‌گردان عالم بوده‌اند و خواهند بود. دلم نمی‌خواهد صدای پر از ناامیدی‌اش را بشنوم که امشب شب ناامیدی نیست. 🤲 صدای الهی عظم البلاء از بلندگوهای مسجد بلند شده است. عابران دست ارادت به سینه گذاشته‌اند و زمزمه می‌کنند. لب‌هایم می‌جنبند واشک‌هایم سرازیر می‌شوند. سوال‌های گوشه ذهنم پِیِ جوابند هنوز که در هاله اشک، صحنه‌ای از فیلم مختار توی ذهنم نقش می‌بندد. آنجا که پای کاخ ابن‌زیاد، زن‌ها پای مردهاشان را سست می‌کنند. با حرف‌ها واشک‌ها وناله‌ها و یادآوری خانه و زندگی و عیال و بچه. و دل مردها می‌لرزد و مُسلم تنها و غریب می‌ماند. کمرم تیر می‌کشد. غریب ماندن و تنها ماندن. و زن‌هایی که سیاهی لشکر نیستند. هیچ وقت نبوده و نخواهند بود. 💡 همیشه جریان‌ساز بوده‌اند. که دل مردها اسیر ندای قلب زن‌هاست. زن‌هایی که گاه مادرِ وهب بوده‌اند. گاه زینب‌وار خطبه خوانده‌اند و گاه حتی لباس رزم تن کرده‌اند. علی‌اکبر و علی‌اصغرها قربانی کرده‌اند برای اثبات پای رکاب بودنشان. ✊ اصلا مگر نه این است که مردها و سربازهای آقا را ما زن‌ها باید تربیت کنیم؟ به وقت ندای آسمانی، ما زن‌ها باید بندِ پوتین‌هاشان را محکم گره بزنیم. جوری که هیچ وسوسه‌ی دنیایی بازش نکند. اصلا اگر مادری لالایی شهادت وعشق مولا(عج) را در کام کودکش نریخته باشد ۳۱۳ تایی جمع می‌شوند پشت سر آقا؟ 💭 دارم فکر می‌کنم به نقش زن‌های زمان ظهور. به آن‌هایی که گفته‌اند داخل خانه‌هاشان اجتهاد یاد می‌دهند به فرزندانشان. 💭 دارم فکر می‌کنم به این همه نقش و اثر. دارم خودم را می‌گذارم جای تک تکشان. و باز سوال‌ها دوره‌ام کرده‌اند. من کجای این نقش‌ها و اثرها خواهم ایستاد؟؟؟ 🖊 زینب جلوانی @rabteasheghi