حکایتی از بوستان سعدی
جوانمردی حاتم طایی
ز بنگاه حاتم، یکی پیرمرد
طلب، دَه دِرَمسنگ، فانید کرد
ز راوی چنان یاد دارم خبر
که پیشش فرستاد تَنگی شکر
زن از خیمهگفت: این چه تدبیر بود؟
همان ده درم، حاجتِ پیر بود
شنید این سخن، نامبردار طَی
بخندید و گفت: ای دلارامِ حَی
گر او درخور حاجت خویش خواست
جوانمردیِ آل حاتم کجاست؟
لغات:
بنگاه: دکان، انبار
درمسنگ: هموزن درم، مثقال
فانید: شکر
تنگ: یک لنگه بار، بار چهارپا
طی: نام قبیلهی حاتم. طایی منسوب به آن است
حی: قبیله
درخور: سزاوار
کلیات سعدی، بوستان، باب دوم در احسان، ص ۲۷۰.
#بوستان_سعدی
🖊📚"آن" (فرهنگ، هنر، ادبیات)
@shekardast