واقعاً وقتی خواب به‌اندازه‌ی کافیش نمی‌رسه حالم از زنده بودنم به‌هم می‌خوره. هرگونه انسان رو می‌بینم یک‌بار تا مرگ می‌رم.

درمانگاه خیلی‌ سکوت داشت، یه بچه‌کوچولوی دختر، اومد و کلی حرف می‌زد. یهو اومد پیش من و گفت اوف شدی؟ گفتم آره اوف شدم. اومد دستم رو ناز کرد گفت خوب بشو. منم یاد افرا افتادم. افرا کاش می‌شد خیلی زود بزرگ‌تر بشی و حرف بزنی. منم مثل همیشه برای موفقیت های ریز و درشتت ذوق کنم.

اونقدری که همه دارن تو مدرسه آل‌استار میپوشن حالم داره بهم می‌خوره از کفشام. کمک

من براش از شعرهای تنهام گفتم. گفتم بیاد با شعرام توأم شه، اما اون قبول نکرد و مثل مرگ من رو پَس زد.

سر کلاس، افرا همه‌اش تو ذهنم پرسه می‌زد. کنار و گوشه‌ی کتاب پر شده بود از اسمش. دیگه جایی نموند که من اسمش رو ننویسم. حتی رو دستم. افرا، نمی‌ذارم پاک بشی. همه‌جا تو ذهنم، حک شدی. مثل کتابی که پر شده از اسمت با خودکار و به‌هیچ‌وجه پاک نمی‌شه. افرا، من جونمم برات می‌دم. تو فقط بخند. پیش من باش. با من. برای من.

هوا ابری شده، تو که نیستی شاید ابر‌هاهم غم دارن و می‌خوان بارون بزنن. بارون، می‌شه بباری؟

من از آدمیزاد های سین‌نزن خیلی بدم میاد، اگر اینطور هستید دیگه دوستون ندارم.

غروب جمعه‌ام خیلی زمخت می‌شه حساب شد؟ فقط با درس و درس و درس و عشق درس گذشت. تعطیلات واقعاً پایان یافته.

هوا چقدر قشنگه. بهم پیام داد، گفت دیدی هوا چقدر قشنگه؟ و من تازه برام یه‌رنگ روشن تری گرفت.

تا قبل امروز، با صحبت های چشمی‌مون همه می‌گفتن واقعاً فهمیدی چی‌گفت؟ می‌گفتم آره. اما چشماش جز دلتنگی چیز دیگه‌ای نداشت. مثل‌من. بهم پیام داد، بعد از صحبت های چشمی، انگاری که چشمام بهش اجازه داده بود تا پیام بده. داره می‌باره. باران.