صدای ملت در خانه ملت زمانی به درستی شنیده خواهد شد که ملت از نمایندگانشان، اعاده حق و حقوقشان را مطالبه کنند. ملت شریف ایران! برای خروج مجلس از انفعال، از نمایندگانتان بخواهید که صدای مطالبات بر حق شما برای استیضاح وزرای ناکارامد باشند... #استیضاح_وزیر_اقتصاد #استیضاح_وزیر_راه بلد طیب/کانال رسمی دکتر منان رئیسی https://eitaa.com/baladetayyeb

🎥 طراحی کم‌نظیر زخم‌های غزه در قالب یک طراحی متفاوت 👈 کانال حمید رسایی: eitaa.com/rasaee

🎤 مداحی بسیار زیبا و پر محتوا از حسین طاهری زمانه بر سر جنگ است، علی مولا علی مولا مدد از غیر تو ‌ننگ است، علی مولا علی مولا https://eitaa.com/sadid_ch/330

حیف یا میل؟! چرا کَک هیچ کس نمی‌گزد؟! 🔹به واژه حیف و میل دقت کرده‌اید؟ مضمون این واژه، سوء استفاده و یا اتلاف منابع است. مثلا اگر مدیری دست کج باشد مصداق میل بیت‌المال است ولی اگر به خاطر سیاستهای اشتباه و سوء مدیریت، سبب اتلاف منابع و کاهش بهره ‌وری شود مصداق حیف است. 🔹گرچه میل و مصادیق آن (نظیر اختلاس و ...) کاری بسیار ناپسند است اما آنچه برایم عجیب است این است که طی سالهای اخیر، سیاستهای اشتباه و حیف‌ها ، صدها برابرِ میل‌ها به کشور و ملت خسارت زده است اما برخلاف میل‌ها که جامعه نسبت به آن شدیدا حساس است، نسبت به حیف‌ها و خسارتهای کلان حاصل از آن، حساسیت چندانی وجود ندارد و به تبعش، کسی هم پاسخگوی این حیف‌ها نیست! 🔹برای آنکه کلی‌گویی نکرده باشم به دو مصداق اشاره می‌کنم: طی چند ماه اخیر، وزیر محترم اقتصاد با اتخاذ سیاستهای اشتباه و با شعار و ادعای حذف رانت ارزی، ارز نیمایی را حذف کرد اما این سیاست اشتباه سبب جهش بی‌سابقه ارز در بازار آزاد شد به نحوی که بیشترین جهش ارزی در ۱۰۰ روز اول دولتهای پس از انقلاب، در دولت فعلی و با سوء مدیریت بی‌سابقه ایشان اتفاق افتاده است. تا جایی که نرخ ارز که در شروع به کار ایشان حدود ۵۷ هزارتومان بود اکنون عدد ۸۰ هزار تومان را هم رد کرده است! معنایش آن است که سیاستهای اشتباه ایشان، ارزش پول ملی ما را طی حدود پنج ماه، بیش از ۳۰ درصد کاهش داده است و فی‌الواقع یک سوم دارایی‌های تک تک ما ایرانیان با سوء مدیریت و حیف‌های ایشان، ظرف پنج ماه باد هوا شده است! 🔹اگر خدای نکرده وزیر محترم اقتصاد، به جای حیف، از طریق میل و اختلاس، فقط یک هزارم این خسارت عظیم را به ما وارد کرده بود قطعا تاکنون بارها به مراجع قضایی و امنیتی احضار شده بود و احتمالا اکنون در بازداشت به سر می‌برد اما عجیب است که اکنون که هزاران برابرِ میل، از طریق حیف به ما خسارت وارد کرده است کَک هیچ کس نمی‌گزد! 🔹مثال دیگرش، سیاستهای اشتباه وزیر محترم راه در زمینه مسکن است. ایشان از مخالفان جدی افقی‌سازی و عرضه زمین به مردم است و چه زمانی که معاون وزیر بود (در دولتهای سابق) و چه اکنون که در مسند وزارت نشسته است، با سیاستهای انقباضی و عدم عرضه زمین به مردم، حیف‌ها و خسارتهای زیادی به مردم به ویژه اقشار ضعیف جامعه وارد کرده است. 🔹توضیح آنکه طبق مطالعات مبسوط انجام شده و با استناد به تجارب قبلی، زمان بهره‌برداری و اتمام پروژه‌های انبوه‌سازی و عمودی‌سازی، معمولا دو تا سه سال بیشتر از پروژه‌های افقی به طول می‌انجامد. معنایش آن است که اگر ایشان حاضر می‌شد که به جای عمودی سازی و فشرده‌سازی شهرها، زمین را به خود مردم واگذار کند تا خودشان با الگوهای یک یا دو طبقه خانه‌سازی کنند، زمان اتمام پروژه‌ها به جای مثلا سه تا چهار سال، به یک تا دو سال کاهش پیدا می‌کرد. 🔹واضح است که در کشوری که تورم سالیانه‌اش طی چند سال اخیر دائما چند ده درصد بوده، کوتاهتر کردن زمان اتمام پروژه چه اهمیتی برای مردم دارد. زیرا هر سال بهره‌برداری دیرتر از پروژه‌های مسکن به معنای تحمیل تورم چهل پنجاه درصدی و هزینه‌های بیشتر به متقاضیان است و لذا مثلا پروژه‌ای که می‌شد دو سال پیش با الگوی افقی سازی با آورده‌ی چهارصد میلیون تومانی مردم تکمیلش کرد سال بعد با آورده‌ی حتی یک میلیارد تومانیِ مردم نیز تکمیل نخواهد شد! این نوع تحمیل چند صد درصدیِ هزینه‌های بیشتر به مردم، مصداق بارز حیف منابع ملت است که نتیجه مستقیم سوء مدیریت خانم وزیر است (چه اکنون و چه زمانی که معاون وزیر و دبیر شورای عالی شهرسازی بودند). 🔹پس ایشان با سیاستهای اشتباهش به هر خانواده‌ای که متقاضی نهضت ملی مسکن است به طور متوسط چندصد میلیون تومان خسارت وارد کرده است. قطعا اگر ایشان خدای نکرده دست کج بود و یک هزارم این ارقام را میل کرده بود تاکنون بارها دادگاهی شده بود اما عجیب این است که اکنون که نه با میل، که با حیف، هزاران برابر خسارت بیشتری به مردم تحمیل کرده است کَک هیچ کس نمی‌گزد! 🔹این چند سطر را نوشتم تا اولا از ملت شریف ایران استدعا نمایم تا همانقدر که نسبت به میل (اختلاس و کج دستی و ...) حساس هستند لااقل همانقدر هم نسبت به حیف حساس باشند؛ ثانیا به همکاران ارجمندم در مجلس متذکر شوم که سکوت ما در قبال این حیف‌ها، به معنای شریک شدن ما در اتلاف منابع ملت است و بدیهی است که این نوع سکوت و همراهی با اتلاف منابع ملت و اجحاف به آنها چه عواقب اخروی در پی دارد... #استیضاح_وزیر_اقتصاد #استیضاح_وزیر_راه بلد طیب/کانال رسمی دکتر منان رئیسی https://eitaa.com/baladetayyeb

🎬 طلوع امید طوفان شاید شاخه‌ها را بشکند اما نمی‌تواند ریشه‌ها را از دل خاک بیرون کشد #سید_حسن_نصرالله #سیدحسن #حزب‌الله #طلوع_امید https://eitaa.com/sadid_ch/332

🎬 طلوع امید طوفان شاید شاخه‌ها را بشکند اما نمی‌تواند ریشه‌ها را از دل خاک بیرون کشد #سید_حسن_نصرالله #سیدحسن #حزب‌الله #طلوع_امید https://virasty.com/Ehsan_Karami/1735506213502556829

بی‌طرفی، اشتباهی راهبردی سیاست بی‌طرفی همان راهبرد غلطی است که حتی رضا پهلوی بی‌مایگی آنرا درک کرده بود اما جناح غربگرای ایران همیشه تاریخ اشتباهات خود را بازتکرار می‌کند. #بی‌طرفی https://eitaa.com/sadid_ch/334

تمام آزادی‌ام پاهایم قدرت همراهی‌ام را ندارند. هرطور شده پله‌ها را دو تا یکی بالا می‌روم و خودم را به پنجره می‌رسانم. چندبار صفحات گوشی را عقب جلو می‌برم تا بتوانم دوربین را پیدا کنم. پایین ساختمان رسیده‌اند. بی‌هدف شلیک می‌کنند و هر جنبنده‌ای را هدف می‌گیرند. یقۀ عماد، مؤذن مسجد روستا را می‌گیرند و سمت دیوار پرتش می‌کنند. عماد به دیوار تکیه می‌زند و در خودش جمع می‌شود، شاید می‌خواهد در پناه دیوار باشد! تمام تنم می‌لرزد. صدای به‌هم خوردن دندانهایم فضا را پر می‌کند. دستهایم سرد و کرخ شده است. سه نره غول ،عماد را محاصره می‌کنند و تفنگهایشان را سمتش نشانه می‌گیرند. آن‌که جلوتر ایستاده با کف پوتینش مرتب به سر و تن عماد می‌کوبد. صدای خرد شدن استخوانهایم را می‌شنوم! صفیه جیغ می‌زند و گریه می‌کند‌. زبانم در دهانم سنگینی می‌کند. صدای یخ زده‌ام فریاد می‌شود تا دخترکم را ساکت کنم‌. مهاجم با قنداق تفنگ به پشت عماد می‌کوبد تا مجبورش کند دمر دراز بکشد. _ یاالله ... رافضی نجس ... واق واق کن... بگو واق.. واق... مجبورش می‌کند چهار دست و پا راه برود و واق واق کند. نای ایستادن ندارم. گوشیم قبل از زانوهایم به زمین می‌افتد و دستانم سر صفیه را به آغوشم می‌کشند. اتاق پر از صدای نفس صفیه می‌شود. صدای رگبار تفنگهایشان در تکبیر و الله‌اکبر گم می‌شود... روسری‌ام را در دهانم گلوله می‌کنم، شاید تمام آزادی‌ام را در گلو خفه می‌کنم... #فردای_براندازی https://eitaa.com/sadid_ch/335

یووال هراری، تحلیلگر صهیونیست: الگوی دقیقی برای مقابله با یمن نداریم، زیرا آنها چیزی برای از دست دادن ندارند... یمن یعنی سرزمین مردمانی با قلب‌هایی مومن به مانند پاره‌های آهن، یعنی سرزمین ایمان، زهد، تقوا و‌ مجاهدت... سرزمین پرچم‌های برافراشته زرد. https://eitaa.com/sadid_ch/336

Iran’s post-Assad scenarios Tehran should target the roots of terrorism, not its branches By Ehsan Karami TEHRAN – After years of stagnation in northern and southern Syria, marked by the inaction against terrorists backed by a coalition of Hebrew, Arab, Turkish, and Western powers, we are witnessing a renewed wave of attacks by these groups. These actions have led to the destabilization of Syria, casting a shadow of uncertainty over the country's future and the broader region. Regardless of what unfolds in Syria and how its neighbors and international actors like Russia might react, a crucial question remains: what will be Iran's course of action? Read Here: https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios https://eitaa.com/sadid_ch/338

Iran’s post-Assad scenarios Tehran should target the roots of terrorism, not its branches By Ehsan Karami TEHRAN – After years of stagnation in northern and southern Syria, marked by the inaction against terrorists backed by a coalition of Hebrew, Arab, Turkish, and Western powers, we are witnessing a renewed wave of attacks by these groups. These actions have led to the destabilization of Syria, casting a shadow of uncertainty over the country's future and the broader region. Regardless of what unfolds in Syria and how its neighbors and international actors like Russia might react, a crucial question remains: what will be Iran's course of action?This comes as Iran is also facing other challenges, including sanctions, occasional attacks on its scientists and allied political leaders, and a regime that’s constantly threatening to strike its nuclear sites. Given the current situation in the region, the Islamic Republic of Iran appears to have three general strategic options. Each of these scenarios carries costs. Any of these options could be chosen in an effort to halt the escalating pressures against Iran’s interests and mitigate the existing threats. 1. Adopting a regional agreement and abandoning the Resistance This involves agreeing to implement a regional agreement similar to the JCPOA nuclear deal, withdrawing advisory, intelligence, and operational forces from West Asia, and ultimately abandoning the resistance strategy. Implementing this scenario, and consequently severing ties with the Axis of Resistance in the region, would lead to a loss of Iran's strategic depth. The Shia populations across West Asia, from India to Greece and North Africa, would be subjected to massacres, genocide, aggression, and encroachment. Iran would be contained and isolated within its own borders. Its potential to act as a powerful and influential force on the regional and world stage would be significantly diminished. Furthermore, Iran would likely face internal issues such as separatism, terrorism, and widespread unrest. 2. Engaging in protracted regional conflict This entails remaining in West Asia and engaging in a prolonged, attritional battle with terrorist groups in Syria, Iraq, Lebanon, Afghanistan, and other areas. Given the superior economic, political, military, and security capabilities of the United States, which is backing these terror outfits, this conflict would likely continue until Iran is completely exhausted or severely weakened, draining its resources and power. While a variation of this strategy could involve deploying significantly more military and security forces, assigning clear objectives across all fronts, and aiming to eliminate terrorism more quickly, the fundamental outcome of both approaches remains the same: the weakening of Iran's economy, war casualties, and, crucially, the failure to neutralize the threats facing Iran. 3. Targeting the primary actors and their interests There is a strong and prevalent understanding regarding Israel's role in Iran's internal and external challenges. Since the 1979 Islamic Revolution, Israel has consistently been a primary actor, either directly or indirectly, in Iran’s domestic and international crises. This involvement spans from sanctions, wars, and coups to cultural and economic aggression, and even extends to security sabotage and terrorist acts. This perspective is supported by considerable evidence, and, at times, Israel has even officially acknowledged its actions. Those who subscribe to this perspective argue that a decisive solution to Iran's internal and external crises involves directly targeting Israel and its interests. Their rationale is that if Israel plays a direct role in these crises, it can be pressured to retreat and de-escalate the situation. Alternatively, if Israel's involvement is indirect, its powerful lobby and influence can be leveraged to pressure other actors to reduce tensions and curtail pressure on Iran, thereby indirectly containing the crises.

The anticipated outcome of this strategy is the effective mitigation of Iran's challenges both domestically and abroad. This perspective further contends that the conflict between Iran and the United States, as explicitly stated by the late General Qassem Soleimani, is not merely a matter of posturing or hyperbolic claims, but rather a deep-seated, existential, and identity-based confrontation. Consequently, it argues that Iran should avoid being drawn into conflicts with American proxies, such as Russia and the situation in Ukraine, which are ultimately distractions leading to prolonged and exhausting engagements. Instead, similar to the strategy employed in Yemen, Iran should directly target the United States, Israel, and their interests, aiming to impose significant costs on its primary adversaries and compel them to reassess their actions. While the involvement of the United States, Israel, and specific West Asian nations is clearly evident in the prevailing regional developments and the renewed emergence of terrorism, concentrating solely on countering the proxy terrorists of America and Israel constitutes a strategic miscalculation. Such a tactic would be analogous to addressing only the branches of a tree, rather than targeting its underlying roots. Furthermore, directly attacking the main actors and orchestrators of the challenges Iran faces by targeting the interests of the United States and Israel does not constitute neglecting or abandoning the fight against regional terrorism; rather, it suggests that Iran would simultaneously address both the symptoms and the root causes of its problems. In this scenario, Iran would be in conflict with the United States, Israel, and terrorism. However, this strategy prioritizes addressing the primary instigators of the issues rather than solely engaging with their proxies and other terrorist groups. This avoids depleting Iranian power by only focusing on those groups. https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios https://eitaa.com/sadid_ch/338