بی‌طرفی، اشتباهی راهبردی سیاست بی‌طرفی همان راهبرد غلطی است که حتی رضا پهلوی بی‌مایگی آنرا درک کرده بود اما جناح غربگرای ایران همیشه تاریخ اشتباهات خود را بازتکرار می‌کند. #بی‌طرفی https://eitaa.com/sadid_ch/334

تمام آزادی‌ام پاهایم قدرت همراهی‌ام را ندارند. هرطور شده پله‌ها را دو تا یکی بالا می‌روم و خودم را به پنجره می‌رسانم. چندبار صفحات گوشی را عقب جلو می‌برم تا بتوانم دوربین را پیدا کنم. پایین ساختمان رسیده‌اند. بی‌هدف شلیک می‌کنند و هر جنبنده‌ای را هدف می‌گیرند. یقۀ عماد، مؤذن مسجد روستا را می‌گیرند و سمت دیوار پرتش می‌کنند. عماد به دیوار تکیه می‌زند و در خودش جمع می‌شود، شاید می‌خواهد در پناه دیوار باشد! تمام تنم می‌لرزد. صدای به‌هم خوردن دندانهایم فضا را پر می‌کند. دستهایم سرد و کرخ شده است. سه نره غول ،عماد را محاصره می‌کنند و تفنگهایشان را سمتش نشانه می‌گیرند. آن‌که جلوتر ایستاده با کف پوتینش مرتب به سر و تن عماد می‌کوبد. صدای خرد شدن استخوانهایم را می‌شنوم! صفیه جیغ می‌زند و گریه می‌کند‌. زبانم در دهانم سنگینی می‌کند. صدای یخ زده‌ام فریاد می‌شود تا دخترکم را ساکت کنم‌. مهاجم با قنداق تفنگ به پشت عماد می‌کوبد تا مجبورش کند دمر دراز بکشد. _ یاالله ... رافضی نجس ... واق واق کن... بگو واق.. واق... مجبورش می‌کند چهار دست و پا راه برود و واق واق کند. نای ایستادن ندارم. گوشیم قبل از زانوهایم به زمین می‌افتد و دستانم سر صفیه را به آغوشم می‌کشند. اتاق پر از صدای نفس صفیه می‌شود. صدای رگبار تفنگهایشان در تکبیر و الله‌اکبر گم می‌شود... روسری‌ام را در دهانم گلوله می‌کنم، شاید تمام آزادی‌ام را در گلو خفه می‌کنم... #فردای_براندازی https://eitaa.com/sadid_ch/335

یووال هراری، تحلیلگر صهیونیست: الگوی دقیقی برای مقابله با یمن نداریم، زیرا آنها چیزی برای از دست دادن ندارند... یمن یعنی سرزمین مردمانی با قلب‌هایی مومن به مانند پاره‌های آهن، یعنی سرزمین ایمان، زهد، تقوا و‌ مجاهدت... سرزمین پرچم‌های برافراشته زرد. https://eitaa.com/sadid_ch/336

Iran’s post-Assad scenarios Tehran should target the roots of terrorism, not its branches By Ehsan Karami TEHRAN – After years of stagnation in northern and southern Syria, marked by the inaction against terrorists backed by a coalition of Hebrew, Arab, Turkish, and Western powers, we are witnessing a renewed wave of attacks by these groups. These actions have led to the destabilization of Syria, casting a shadow of uncertainty over the country's future and the broader region. Regardless of what unfolds in Syria and how its neighbors and international actors like Russia might react, a crucial question remains: what will be Iran's course of action? Read Here: https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios https://eitaa.com/sadid_ch/338

Iran’s post-Assad scenarios Tehran should target the roots of terrorism, not its branches By Ehsan Karami TEHRAN – After years of stagnation in northern and southern Syria, marked by the inaction against terrorists backed by a coalition of Hebrew, Arab, Turkish, and Western powers, we are witnessing a renewed wave of attacks by these groups. These actions have led to the destabilization of Syria, casting a shadow of uncertainty over the country's future and the broader region. Regardless of what unfolds in Syria and how its neighbors and international actors like Russia might react, a crucial question remains: what will be Iran's course of action?This comes as Iran is also facing other challenges, including sanctions, occasional attacks on its scientists and allied political leaders, and a regime that’s constantly threatening to strike its nuclear sites. Given the current situation in the region, the Islamic Republic of Iran appears to have three general strategic options. Each of these scenarios carries costs. Any of these options could be chosen in an effort to halt the escalating pressures against Iran’s interests and mitigate the existing threats. 1. Adopting a regional agreement and abandoning the Resistance This involves agreeing to implement a regional agreement similar to the JCPOA nuclear deal, withdrawing advisory, intelligence, and operational forces from West Asia, and ultimately abandoning the resistance strategy. Implementing this scenario, and consequently severing ties with the Axis of Resistance in the region, would lead to a loss of Iran's strategic depth. The Shia populations across West Asia, from India to Greece and North Africa, would be subjected to massacres, genocide, aggression, and encroachment. Iran would be contained and isolated within its own borders. Its potential to act as a powerful and influential force on the regional and world stage would be significantly diminished. Furthermore, Iran would likely face internal issues such as separatism, terrorism, and widespread unrest. 2. Engaging in protracted regional conflict This entails remaining in West Asia and engaging in a prolonged, attritional battle with terrorist groups in Syria, Iraq, Lebanon, Afghanistan, and other areas. Given the superior economic, political, military, and security capabilities of the United States, which is backing these terror outfits, this conflict would likely continue until Iran is completely exhausted or severely weakened, draining its resources and power. While a variation of this strategy could involve deploying significantly more military and security forces, assigning clear objectives across all fronts, and aiming to eliminate terrorism more quickly, the fundamental outcome of both approaches remains the same: the weakening of Iran's economy, war casualties, and, crucially, the failure to neutralize the threats facing Iran. 3. Targeting the primary actors and their interests There is a strong and prevalent understanding regarding Israel's role in Iran's internal and external challenges. Since the 1979 Islamic Revolution, Israel has consistently been a primary actor, either directly or indirectly, in Iran’s domestic and international crises. This involvement spans from sanctions, wars, and coups to cultural and economic aggression, and even extends to security sabotage and terrorist acts. This perspective is supported by considerable evidence, and, at times, Israel has even officially acknowledged its actions. Those who subscribe to this perspective argue that a decisive solution to Iran's internal and external crises involves directly targeting Israel and its interests. Their rationale is that if Israel plays a direct role in these crises, it can be pressured to retreat and de-escalate the situation. Alternatively, if Israel's involvement is indirect, its powerful lobby and influence can be leveraged to pressure other actors to reduce tensions and curtail pressure on Iran, thereby indirectly containing the crises.

The anticipated outcome of this strategy is the effective mitigation of Iran's challenges both domestically and abroad. This perspective further contends that the conflict between Iran and the United States, as explicitly stated by the late General Qassem Soleimani, is not merely a matter of posturing or hyperbolic claims, but rather a deep-seated, existential, and identity-based confrontation. Consequently, it argues that Iran should avoid being drawn into conflicts with American proxies, such as Russia and the situation in Ukraine, which are ultimately distractions leading to prolonged and exhausting engagements. Instead, similar to the strategy employed in Yemen, Iran should directly target the United States, Israel, and their interests, aiming to impose significant costs on its primary adversaries and compel them to reassess their actions. While the involvement of the United States, Israel, and specific West Asian nations is clearly evident in the prevailing regional developments and the renewed emergence of terrorism, concentrating solely on countering the proxy terrorists of America and Israel constitutes a strategic miscalculation. Such a tactic would be analogous to addressing only the branches of a tree, rather than targeting its underlying roots. Furthermore, directly attacking the main actors and orchestrators of the challenges Iran faces by targeting the interests of the United States and Israel does not constitute neglecting or abandoning the fight against regional terrorism; rather, it suggests that Iran would simultaneously address both the symptoms and the root causes of its problems. In this scenario, Iran would be in conflict with the United States, Israel, and terrorism. However, this strategy prioritizes addressing the primary instigators of the issues rather than solely engaging with their proxies and other terrorist groups. This avoids depleting Iranian power by only focusing on those groups. https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios https://eitaa.com/sadid_ch/338

ترجمه مقاله منتشر شده در تهران تایمز: سناریوهای ایران بعد از اسد تهران بهتر است ریشه‌های تروریسم را هدف قرار دهد نه شاخ و برگ‌های آنرا نوشته احسان کرمی ۱۰ دی ۱۴۰۳ پس از سالها سکون در جبهات مختلف شمال و‌ جنوب سوریه و عدم تحرک تروریست‌های تحت حمایت عبری-عربی-ترکی-غربی، مجددا شاهد آغاز دور جدید حملات این گروه‌ها هستیم. تحرکاتی که اکنون به سقوط سوریه منجر گردیده و آینده سوریه و منطقه را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است. فارغ از اینکه در سوریه چه رخ خواهد داد و واکنش همسایگان سوریه و طرفین بین‌المللی مانند روسیه چیست باید دید کنش احتمالی ایران چه خواهد بود؟ از اینجا بخوانید: https://eitaa.com/sadid_ch/344 https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios

ترجمه مقاله منتشر شده در تهران تایمز: سناریوهای ایران بعد از اسد تهران بهتر است ریشه‌های تروریسم را هدف قرار دهد نه شاخ و برگ‌های آنرا پس از سالها سکون در جبهات مختلف شمال و‌ جنوب سوریه و عدم تحرک تروریست‌های تحت حمایت عبری-عربی-ترکی-غربی، مجددا شاهد آغاز دور جدید حملات این گروه‌ها هستیم. تحرکاتی که اکنون به سقوط سوریه منجر گردیده و آینده سوریه و منطقه را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است. فارغ از اینکه در سوریه چه رخ خواهد داد و واکنش همسایگان سوریه و طرفین بین‌المللی مانند روسیه چیست باید دید کنش احتمالی ایران چه خواهد بود؟ می‌توان گفت یک دیدگاه جدی در خصوص نقش اسراییل در بحران‌های داخلی و خارجی ایران وجود دارد و آن اینکه اسراییل از پسای انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ تاکنون همیشه به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بازیگر اصلی یا یکی از بازیگردانان اصلی بحران‌های داخلی و خارجی ایران بوده است؛ از تحریم، جنگ و کودتا تا تهاجم فرهنگی و اقتصادی و ‌حتی ترورهای امنیتی. این دیدگاه دارای پایگاه و شواهد قدرتمندی نیز هست و گاهی اسراییل رسما به آن معترف بوده است. حامیان این دیدگاه معتقدند یک راهکار مقابله موثر با بحران‌های داخلی و ‌خارجی ایران حمله به اسراییل و منافع آن است؛ زیرا یا اسراییل در این بحران‌ها نقش مستقیم دارد که با فشار می‌توان او را به عقب نشینی واداشت و بحران را مهار کرد و یا دارای نقشی غیرمستقیم در غائله است که لابی و نفوذ قدرتمند یهود جهت کم کردن فشار بر اسراییل بازیگردانان اصلی غائله را تحت فشار قرار داده و بحران را مهار خواهند کرد. خروجی عملی این دیدگاه مهار بحران‌های ایران در عرصه داخلی و خارجی است. همین دیدگاه معتقد است تقابل و تضاد ایران و آمریکا (همانگونه که شهید سلیمانی نیز در یکی از سخنرانی‌های خویش به صراحت به این موضوع پرداخته است) اعتباری و غیرواقعی نیست بلکه تقابلی جدی، وجودی، واقعی و ‌هویتی است. در نتیجه در این تقابل نباید به مانند روسیه و باتلاق اکراین در دام درگیری با نواب اجاره‌ای امریکا افتاد و درگیر مناقشات بی‌پایان و فرسوده کننده شد. بلکه باید به مانند یمن با هدف قرار دادن مستقیم امریکا، اسراییل و منافع آنها تقابل را به شکلی پیش برد که برای دشمن اصلی هزینه ساز بوده و موجب تجدیدنظر آنها گردد. اکنون در حالی که دست امریکا و اسراییل و‌ برخی کشورهای غرب آسیا در رخدادهای فعلی منطقه و ظهور مجدد معارضین مقاومت اسلامی آشکار است، نبرد تنها با تروریسم اجاره‌ای آمریکا و اسراییل خطاست. این کنش به مانند زدن شاخ و برگ یک درخت است نه ریشه آن. برایند آنچه از دیدگاه مذکور گفته شد آنکه اگر خواهان رفع تحریم، دفع تروریسم منطقه‌ای، توقف ترور دانشمندان و سران سیاسی و... هستیم راه آن حمله قدرتمند به اسراییل و امریکا و‌ منافع آنهاست. می‌توان گفت جمهوری اسلامی ایران در وضعیت کنونی منطقه احتمال انتخاب سه سناریو کلی را دارد. ۱- تن دادن به اجرای یک توافق منطقه‌ای به مانند توافق هسته‌ای برجام؛ تخلیه نیروهای مستشاری، ‌اطلاعاتی و ‌عملیاتی از سطح منطقه غرب آسیا و در نهایت رها کردن راهبرد مقاومت اسلامی. با اجرای این سناریو و به تبع آن نابودی بازوهای مقاومت اسلامی منطقه، عمق استراتژیک ایران از بین خواهد رفت؛ شیعیان منطقه غرب آسیا از هند تا یونان و شمال آفریقا مورد قتل‌عام و نسل‌کشی، ‌تجاوز و تعدی قرار خواهند گرفت؛ ایران در میان مرزهای خود فشرده و‌ محاصره خواهد شد؛ امکان بازیگری ایران به عنوان کشوری قدرتمند و تاثیرگزار در صحنه منطقه و ‌جهان برای همیشه و به صورت کامل از بین خواهد رفت و ایران درگیر مسائل داخلی مانند تجزیه‌طلبی، تروریسم، آشوب‌ و‌اغتشاش و... خواهد شد. ۲- ماندن در منطقه غرب آسیا و درگیر شدن در یک نبرد طولانی و فرسایشی با تروریست‌ها در سوریه، عراق، لبنان، افغانستان و... در این سناریو و ‌با توجه به توان و ظرفیت بالای اقتصادی، سیاسی، نظامی و امنیتی امریکا و محور غربی و سران مرتجع منطقه این نبرد تا فرسایش کامل یا ضعف شدید ایران ادامه خواهد داشت و ‌توان ایران را تخلیه خواهد کرد. همین سناریو با تزریق نیروی نظامی و امنیتی فراوان؛ تعیین تکلیف همه جبهه‌ها و حذف تروریسم در زمانی کوتاه‌تر نیز ممکن است. اما نتیجه تبعی هر دو شق این راهبرد تضعیف اقتصاد ایران، تلفات جنگی و... و مهمتر عدم توقف تهدیدات ایران خواهد بود.

۳- سومین سناریو حمله به بازیگران و بازیگردانان اصلی و هدف قرار دادن منافع امریکا و اسراییل است. صد البته این موضوع به معنای غفلت و رها کردن تروریسم منطقه‌ای نیست بلکه به نظر می‌رسد همزمان ایران در جهت مبارزه با تروریسم نیز اقدام خواهد کرد. در این سناریو به مانند سناریو شماره ۲ ایران درگیر نبرد با امریکا، اسراییل و تروریسم خواهد شد اما از ابتدا به سراغ عوامل اصلی رخدادها رفته‌ و توان‌ ایران فقط صرف گروه‌های تروریست اجاره‌ای و نیابتی نخواهد شد. در نتیجه مطابق این سناریو و دیدگاه جدی در ایران، هر چقدر تروریست‌ها در منطقه فشار را افزون کنند ایران نیز فشار را بر اسراییل و امریکا افزایش خواهد داد. اما در اقل موضوع امکان مهار تهدیدات برای ایران با ایجاد خطر برای منافع امریکا و اسراییل وجود خواهد داشت. باید دقت کرد که چه بسا کنش مستکبرانه امریکا موجب اجبار ایران به اتخاذ این سناریو شود که ممکن است تبعات وحشتناک اقتصادی، نظامی و امنیتی آن کل جهان را درگیر خود کند. اکنون انتخاب هر کدام از سناریوهای پیش گفته توسط ایران محتمل و وابسته به نظر فرماندهان عالی و سران سیاسی ایران است. اما این همه ماجرا نیست چراکه انتخاب هر سناریو متاثر از نوع کنش امریکا و اسراییل است. نباید فراموش کرد که ایران در غالب اوقات سیاست‌های خود را واکنشی به کنش طرف‌های مقابل خود تعریف و تنظیم می‌کند و چنانچه امریکا و اسراییل روالی منطقی و عادلانه را پیش گیرند ایران نیز واکنشی معقول و نرمال خواهد داشت. همچنین نمی‌توان نادیده گرفت که تاریخ نشان داده است امریکا و اسراییل اثبات کرده‌اند به هیچ قاعده و عهدنامه‌ای پایبند نیستند. تاریخ همیشه آبستن وقایع و شاهد نقطه عطف‌هایی است که جریان حوادث را برای آینده جهان رقم می‌زند. اکنون منطقه غرب آسیا در یکی از همان نقاط عطف قرار دارد که ایران نیز با جدیت در تلاش است آینده یک ایران قدرتمند و ‌موثر را در آن تثبیت کند. و اکنون باید دید امریکا و اسراییل تعادل و احترام را انتخاب خواهند کرد یا تقابل. احسان کرمی ۱۰ دی ۱۴۰۳ #سوریه #اسراییل #آمریکا https://www.tehrantimes.com/news/508114/Iran-s-post-Assad-scenarios https://eitaa.com/sadid_ch/344

آه سرد جوراب‌هایم را از پاهای عرق کرده جدا می‌کنم و پرت می‌کنم سمت دیوار. بوی تند عرق جوراب، اتاق را پر می‌کند. در یخچال را باز می‌کنم. نگاهم همه جا را می‌گردد. جز دو تا تخم مرغ چیزی پیدا نمی‌کنم. شعله گاز پیک‌نیک را با فندک روشن می‌کنم. تخم‌مرغ‌ها را در ظرف داغ می‌ریزم. صدای جلز و ولز بلند می‌شود‌. صدای زنگ تلفن با صدای ترکیب روغن داغ و تخم‌مرغ در هم می‌آمیزد. - سلام عزیز دلم! - سلام مادر! - الهی دورت بگردم. الهی من به قربان صدات. اشک، قاب چشم‌هایم را خیس می‌کند. - خدا نکنه مادر! صدای مادر می‌لرزد، نفس‌نفس می‌زند. - چی شده مادر؟ - ...هیچی. - صدات خیلی نگرانه. نکنه ناخوشی؟ هیچ‌وقت این‌قدر آهنگ صدایش پر از حسرت و آه نبوده. - توروخدا بگو چی شده؟!...چ..ی.. شده؟! سکوت مادر دل آشوبه‌ام را بیشتر می‌کند.صدای ناله می‌آید؛ کوتاه و سوزناک. فریاد می‌زنم: «بگو چی شده؟» صدای بوق‌های پشت سر هم بلند می‌شود. - لعنت به این تلفن. لعنت به این کشور. لعنت به من. سیگارم را از جیب شلوار نظامی بیرون می‌کشم و با فندک آویزان به در یخچال می‌گیرانم. دماغم پر از بوی تخم‌مرغ سوخته و سیگار می‌شود. گاز را خاموش می‌کنم. بی هدف از اتاق می‌زنم بیرون. پشت سرم طوری تیر می‌کشد که بی‌اختیار چشم می‌بندم و با دست فشارش می‌دهم؛ مثل قلوه‌‌سنگ سفت شده. نمی‌دانم این اشک از درد قلب است یا درد سر. چیزی محکم به شانه‌ام می‌کوبد؛ دارم می‌افتم که دستی یقه‌ام را چنگ می‌زند و مرا با پشت محکم به دیوار می‌چسباند. - هوی! کوری؟! عبدالحمید است، تازه‌وارد کم‌حرفی که حالا مشتش را گره کرده تا حوالۀ صورتم کند. تسلیم و منتظر نگاهش می‌کنم تا دق دلی خستگی نگهبانی و تنۀ محکمی را که خورده خالی کند. نگاهش خیره می‌ماند به اشکی که در چشمم حلقه زده. چروک‌های اطراف چشمش عمیق‌تر می‌شود و مشتش آرام پایین می‌آید. صدای زنگ تلفن بلند می‌شود. با سرعت تمام تا کنار تلفن می‌دوم. - مادر!... بگو چی شده؟!... تا تلفن دوباره قطع نشده. - دیشب اومدن برادرت رو بردن... صدای مادر سرد و بی‌روح است. - کیا؟!.. کجا بردن؟! - نمی دونم، نظامی‌ها، دزدها، مزدورها... گروگان گرفتنش. این‌ بار صدایش نمی‌لرزد. سخت‌ و‌ سرد از گوشی تلفن کنده می‌شود و به حفره گوش‌هایم فرو‌می‌رود. صدای بوق پشت سر هم تلفن، مثل رگبار اسلحه مغزم را نشانه می‌رود. دستم بی‌اختیار با گوشی پایین می‌افتد و زانوهایم تا می‌شود. نمی‌دانم چقدر گذشته، ولی سنگینی نگاهی را حس می‌کنم. عبدالحمید در چارچوب در به من زل زده است. آرام می‌آید و کنارم ‌می‌نشیند. گویی تمام دنیا روی سرم آوار شده. برادرم تنها دلخوشی مادر در این سال‌ها بود. سرم را به دیوار تکیه می‌دهم. دلم می‌خواهد فریاد بزنم؛ طوری‌که تمام غم‌های فروخوردۀ این سال‌ها را بیرون بریزم. حس می‌کنم اگر فریاد نزنم خفه می‌شوم، ولی بغض‌ها مثل توده‌ای عفونی تمام قلبم را گرفته و حالا راه نفسم را هم بسته‌اند. فقط راه اشک است که باز مانده. عبدالحمید دست ‌می‌گذارد روی شانه‌ام. آرام می‌پرسد: - مادرت بود؟ مادر! مادر! با سوال او باز تصویر مادر را می‌بینم و مویه‌هایش به جانم چنگ می‌زند. - ده ساله مادرم و برادرم رو ندیدم. ده سال! از وقتی لیبی تجزیه شد. اونا غرب بودن و من شرق. الآن هم اگه پام برسه به شهر خودمون دستگیرم می‌کنن، می‌برن کمپ نظامی. معلوم نیست چه بلایی سرم میارن. عبدالحمید در سکوت چشم می‌دوزد به ساختمان‌های قهوه‌ای‌رنگ روبروی پادگان. ساختمان‌هایی خالی که ساکنانش یا کشته ‌شده‌اند یا با رویای فرار از لیبی، سوار قایق‌های بادی طعمه دریا شده‌اند. - پدرم نظامی بود و طرفدار قذافی. اولین بار است که می‌شنوم چیزی از خودش بگوید. ناخواسته سراپا گوش می‌شوم. - من مخالف قذافی بودم و مخالف پدرم. وقتی قذافی کشته شد 48 ساعت بود که تو درگیری بودیم. وقتی شنیدم مرده، سجده شکر کردم. فکر می‌کردم لیبی رو می‌کنیم دوبی. یه روز تروریست‌ها ریختن تو خونه‌مون... صدا در گلویش می‌شکند. اصلاً نمی‌دانم برای تسلایش چه باید بکنم. ناشیانه دست روی شانه‌اش می‌گذارم. اشک‌هایش را پاک می‌کند. بی‌آنکه به من نگاه کند، بلند می‌شود و پشت به من با حسرت می‌گوید: - خوش به حالت که لااقل مادرت هنوز زنده‌اس... تمام فریادهایم به آه سردی بدل می‌شود. #فردای_براندازی https://eitaa.com/sadid_ch/346

⭕️ #کلیپ | با همین حرف‌ها، باعث شهادت سلیمانی عزیز ما شدند 🔹عده‌ای با دم زدن صبر راهبردی و بردن کاپ اخلاق، باعث شهادت شهید سلیمانی عزیز شدند. آن مرد گفت و‌ مردم نشنیدند... #جلیلی #سردار_دلها #سلیمانی https://eitaa.com/sadid_ch/348

«باران» چند ساعت است باران کفری‌ام کرده است. زیرم راه گرفته و لرز را تا مغز استخوان‌هایم می‌کشاند. خودم خوب می‌دانم لرز و رعشه‌ام فقط از باران نیست. ترس بر تمام تنم ناخن می‌کشد. تاریکی، تنهائی، گرسنگی و شبی که معلوم نیست به صبح می‌رسد یا نه با خیسی باران جانم را به لب رسانده‌اند. اصلاً به من چه؟ نه مسلمانم، نه شیعه! چه خواسته‌‌ام غیر از سقف روی سر و خانواده‌ام؟! می‌گفتند وضع نابسامان کشور بخاطر نالایق بودن رئیس جمهور اسد است. همه‌جا پیچیده بود او کشور را دو دستی تقدیم مجوس‌های رافضی کرده است و ما نان برای خوردن نداریم. پدرم اما چیزهای دیگری می‌گفت. از روزهائی که وحشی‌های سلفی به کشور حمله کردند. آن روزها برای ادامه تحصیل پدر، فرانسه بودیم. پدر تنها به وطن زیبایمان برگشت. مادر هر روز گریه می‌کرد و می‌خواست ما هم برگردیم. پدر رضایت نمی‌داد، می‌گفت داعشی‌ها از حیوان وحشی‌تر هستند. به هیچ موجودی رحم نمی‌کنند، قید و بند اخلاقی ندارند، دین ندارند. فیلم‌ها و عکس‌هایی که از جنایت‌های سلفی‌ها پخش می‌شد قلب‌مان را شکسته و امیدمان را کور کرده بود. همان مجوس‌ها به کمک مردم آمده بودند. چرا تا بیرون راندن وحشی‌ها در کنار مردمم ایستادند؟ ما که برگشتیم خبری از آبادانی نبود و فقط در هوای وطن می‌شد نفس کشید. چرا حالا که رئیس جمهور اسد رفته این کثافت‌ها دست از سر ما بر نمی‌دارند؟ از کجا آمدند؟ باورم نمی‌شود کنارهم زندگی کرده باشیم. لعنت به باران، مگر چقدر می‌توانم زیر این دریچۀ لجن گرفتۀ فاضلاب دوام بیاورم؟ چرا ریختند توی خانه‌مان؟! پدر و مادر که کارمند دولت نبودند، ما که طرفدار رئیس جمهور اسد نبودیم، ما که کاتولیک بودیم. نگاه دریدۀ یکی‌شان که روی موهای بلند خرمائی‌ام قفل شد پدر ایستاد و نعره کشید. گفته بودند با مردم کاری ندارند ولی داغی گلوله‌شان سینۀ پدر را سرخ کرد. صدای شکسته شدن استخوان‌های فک و جمجمۀ مادر بعد از جیغ بلندی که برای دفاع از ما کشید، در گوشم مانده. قلبم دارد یخ می‌زند. خواهرکم را کجا بردند؟... فقط دویدم، از دری که با لگد شکسته بودند بیرون زدم، ترس موتور رمندۀ پاهایم شده بود، گلوله‌هائی که بدرقه‌ام می‌کردند به گرد پایم نرسیدند، جز همان یکی که داغی‌اش از کنار صورتم رد شد، سرم به کجا خورد؟! خون پیشانی‌ام هنوز بند نیامده. چرا فرار کردم؟ فردا چه می‌شود؟ صدای چلیک چلیک دندان‌هایم در شُرشُر باران گم شده. دندان‌های تیز این موش‌های کثیف دست کمی از آن‌ وحشی‌ها ندارد. هم‌خانه‌های جدیم مثل خودم غرق لجن‌اند. کاش باران لااقل بوی تعفن این‌جا را از تنم بشوید... #فردای_براندازی #داستانک https://eitaa.com/sadid_ch/349